‘Professor Bad Trip’ heerlijk extreem

Professor Bad Trip van de jong gestorven Italiaanse componist Fausto Romitelli (1963-2004) is een klassieker van deze eeuw. Het is een cultstuk en een mijlpaal. Het is volgezogen, explosieve, zelfkant-sexy, intellectualistische toekomstmuziek, en ook nog leuk om naar te luisteren.

Waarom was Professor Bad Trip hier nooit eerder te horen? De hoge moeilijkheidsgraad, speculeerde Christian Karlsen, dirigent en artistiek coördinator van festival Dag in de Branding. Daar vond zaterdag de Nederlandse première plaats, ondersteund door een mooie lichtinstallatie van Meeus van Dis.

Romitelli, een vraatzuchtig lezer en onvermoeibaar innovator, liet zich inspireren door de geschriften van de Belgische surrealist, schrijver en drugsgebruiker Henri Michaux, maar ook door psychedelische rock. Zijn evocatie van een LSD-trip klinkt nochtans behoorlijk anders dan The Doors of Pink Floyd. Hier geen vriendelijke spacegeluiden, maar een extreme uitvergroting en vervorming van klanken, dwangmatige bijna-herhaling, levensmoeë glijtonen, instrumentaal gekreun en gekrijs, maar oneindig veel subtieler dan zo’n opsomming doet vermoeden. Het is een trip die je niet per se wilt meemaken, maar die je wel moet horen.

De uitgebreide formatie van Ensemble Klang leverde een uitstekende prestatie. Alleen de lastige geluidsbalans liet soms te wensen over: de elektrische gitaar stond structureel te zacht, de basgitaar bij vlagen juist te hard. De verzengende elektronisch vervormde cellosolo (denk aan Jimi Hendrix die op Woodstock de bommen boven Vietnam imiteert, en dan voorzien van vernuftig metacommentaar) had wel het juiste volume.

Klang XL speelde ook het nieuwe Forgiveness van Pete Harden. De opstelling deed denken aan Hoketus van Louis Andriessen, vooral in het woest beukende eerste deel. Het middendeel ontwikkelde een lekker pompende machine-groove, in het bedachtzame slotdeel domineerde gitaardroommuziek.