Luisteren: dit zijn de albums die we deze week bespreken

James Blake’s nieuwe valt een beetje tegen: zijn nogal lange album is traag een eenvormig. Frisser is rapper Skepta, met zijn ongecompliceerde sound. Ook aanraders: Kaytranada en Corinne Bailey Rae.

  • ●●●●●

    Pop

    James Blake: The Colour In Anything

    Blake

    Op zijn titelloze debuut-album uit 2011 lanceerde de Britse James Blake een eigen geluid met duistere ratelbassen en aanzwellende elektronica, haaks op elkaar als ijsschotsen. Zijn hoge stem met smekend timbre stak mooi af bij de koele stijl van de muziek. Op zijn derde album The Colour in Anything, met daarop maar liefst zeventien nummers, blijkt Blake nog altijd uit die bron te putten. De eerste helft is nogal traag en eenvormig, daarna volgen enkele verrassingen. ‘Choose Me’ is aangenaam hectisch, en ‘I Need a Forest Fire’ klinkt al anders door de samenzang met met Bon Iver. Het piano-rijke ‘My Willing Heart’ is een gedragen ballade met smekende liefdesperikelen, maar speelt zo duidelijk op het gemoed dat de de luisteraar zich er niet makkelijk in kan verliezen.
    Hester Carvalho

  • ●●●●

    Dance

    Kaytranada: 99.9 %

    Kaytranada

    Kaytranada’s remix van Janet Jacksons ‘If’ torpedeerde hem tot superster eind 2012. Met een batterij aan r&b-remixen mocht hij mee op tournee met Disclosure, Ryan, Hemsworth en Madonnna. Twee jaar touren eiste zijn tol: zijn debuutalbum liet op zich wachten. Vrijdag verscheen 99.9 % wel. Het album vol trap, hip hop, r&b en invloeden uit Haïti is smooth, met gastbijdragen van supertalent Anderson .Paak, Craig David en Syd. Aan nummers als ‘One Too Many’ (over teveel drinken) en ‘Glowed Up’ (over blowen) kleeft een zekere lichtvoetigheid. Het is glad, maar niet makkelijk, door originele plotwendingen. Kaytranada varieert van Dilla-achtige samples tot het hardere trapwerk. Neem Drive Me Crazy dat plots verschuift van klapperende trapbassen naar een mellow tropisch outro met strijkers. Kaytranada weeft moeiteloos een lappendeken van stijlen met een vloeiende groove als rode draad.
    Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Grime

    Skepta: Konnichiwa

    Skepta

    Op de eerste single van Konnichiwa, ‘That’s Not Me’, rapte Skepta twee jaar geleden dat hij zijn Gucci-kleding in de prullenbak had gesmeten. Hij verlangde terug naar de eenvoudigere tijden van de opkomende grimescene. Op dit album is zijn sound vaak bewust ongecompliceerd: diepe bassen, oude computerbliepjes, archaïsche geluidseffecten. Op Konnichiwa staan de singles waarmee Skepta eerder indruk maakte, zoals razende stamper ‘Shutdown’, aanstekelijke feestplaat ‘Ladies Hit Squad’ en het rauwe, rond een Queens of The Stone Age-sample gebouwde ‘Man (Gang)’. Skepta vangt de energie van klassieke grimebattles in ‘Lyrics’ met Novelist en past Pharrell moeiteloos in met het geslaagde ‘Numbers’.
    Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Country

    Cyndi Lauper: Detour

    Lauper

    32 jaar na haar tijdloze pophit ‘Girls Just Want To Have Fun’ vindt stadsmeisje Cyndi Lauper de tijd rijp voor een countryalbum. Lauper neemt haar omweg (detour) langs Nashville serieus, al is ‘fun’ ook hier weer een belangrijke drijfveer. Het contrast is groot tussen haar eerbiedige vertolkingen van de klassiekers ‘I Fall To Pieces’ en ‘Walking After Midnight’ en de manier waarop ze het duet ‘You’re The Reason Our Kids Are Ugly’ met countryveteraan Vince Gill uit de hand laat lopen in kwinkslagen over en weer. Met een vet New Yorks accent en roze haar is ze nadrukkelijk een buitenbeentje in Nashville, die mooi kan zingen als een stadse Dolly Parton maar die ook jodelt alsof haar leven er van afhangt.
    Jan Vollaard

  • ●●●●

    Soul

    Corinne Bailey Rae: The Heart Speaks in Whispers

    Bailey-Rae

    Vijf jaar na haar laatste album maakt de Britse zangeres Corinne Bailey Rae haar rentree met The Heart Speaks in Whispers. Het is een album waarop ze nog eens langs de zware gebeurtenissen in haar leven scheert, zoals de fatale overdosis van haar toenmalige echtgenoot, maar ook met nieuw gevonden optimisme uiteenzet hoe ze haar leven sindsdien weer opbouwde. Met haar nieuwe partner, tevens producer van deze plaat, plus de schrijfhulp en gulle achterzang van de Strother-soulzussen van de groep KING verstevigde ze in Los Angeles haar soul. Tintelend licht en weelderig zijn Rae’s liedjes ‘voor dromers’ met teksten in zen-perspectief. Maar het is niet enkel gladde en modale soulpap. Hoekiger zijn de producties waarin ze met jazzmusici Esperanza Spalding en Marcus Miller naar future-soul opschuift. Zoals in ‘Green Aphrodisiac’, waarin ze van charmant soulelfje transformeert tot een fellere vamp.
    Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    Klassiek

    Willem Jeths: Symfonie nr. 1

    Jeths

    Het is een vreemde paradox: terwijl de behoefte van orkesten en ensembles aan nieuwe composities steeds kleiner wordt, neemt de creatieve vrijheid van de 21e-eeuwse Nederlandse componist alleen maar toe. De streng serieuze modernistische richtlijnen van het recente verleden durft niemand meer te verdedigen. Joey Roukens omarmt het eclecticisme van zijn muziekverzameling, Mayke Nas heeft een bovengemiddeld gezonde dosis humor, Michel van der Aa bouwt hippe multimedia-labyrinten als was hij een muzikale Zuckerberg. En Willem Jeths? De 56-jarige Componist des Vaderlands zei onlangs in een interview alleen nog maar te schrijven wat hij zelf mooi vindt.
    Lees hier de recensie door Floris Don: ‘Zware kost met horror, zweepslagen en gegrom’