Liever schetengrappen dan Dahls wreedheid in ‘The BFG’

Twee wereldpremières in Cannes: Blacks ‘The Nice Guy’ en Steven Spielbergs digitale animatie verfilming van Roald Dahls ‘The BFG’

Drie sterren uit de film 'The Nice Guy', maandag in Cannes: Ryan Gosling, Angourie Rice en Russell Crowe. Foto AFP / LOIC VENANCE

Dat was schrikken voor de gasten van Hotel du Cap Eden-Roc: een rubberboot met een zwarte, IS-achtige vlag vol mannen in uniform en bivakmuts die langs het 200 miljoen kostende superjacht The Seven Seas van Steven Spielberg scheerde en aanlegde. En dat op vrijdag de dertiende, een half jaar na Le Bataclan. Filmbonzen vluchtten in paniek het hotel in, maar het bleek een stunt van het bedrijf Oraxy, een wereldwijde marktplaats voor ‘ultra high net worth individuals’. Er volgden excuses: het was niet in ze opgekomen dat dit op een terroristische aanval leek.

En zo staat Oraxy op de kaart: ook ik noemde het bedrijf hier al tweemaal. Het is een indicatie hoe luchtig het 69ste filmfestival van Cannes omgaat met de terreurdreiging. De bubble rond het Palais du Festivals is een soort parallelle realiteit waarin niets helemaal echt is. En zeker niet in het eerste weekend, als filmdeals hun voltooiing naderen en Hollywood zijn beste blockbusters uitrolt in speciale gala’s. De rijke oogst van 2015 – animatiefilm Inside Out en actiefilm Mad Max – viel niet te evenaren, maar voor de wereldpremières van The Nice Guys en Spielbergs The BFG hoeft Cannes zich niet te schamen.

The Nice Guys bleek een schaamteloos ouderwetse buddy movie van Shane Black, die in 1987 de actiekomedie herdefinieerde met zijn eerste script: Lethal Weapon. Die formule werkt nog steeds, bewijzen vechtersbaas Holland (Russell Crowe) en dronken clown Jackson (Ryan Gosling) die in Los Angeles anno 1977 de dood van pornoactrice Misty Mountains en de verdwijning van activiste Amelia onderzoeken. Achter de perstafel bleken Crowe en Gosling na afloop heel goed in journalistje plagen: het nogal flemerige perscorps verdient dat ook. Toen iemand koerde over de ‘verbazingwekkende chemie’ van het duo, stelde Gosling dat chemie tegenwoordig pas in postproductie wordt toegevoegd, en dat hij Russell Crowe, die al zijn werk in een studio in Nieuw Zeeland deed, hier voor het eerst zag. Crowe: „Klopt, de dialogen deden we over de telefoon.”

Dit weekeind liet ook Steven Spielberg zijn superjacht aanmeren voor de wereldpremière van The BFG, naar Roald Dahls boek dat Spielberg aan al zijn zeven kinderen had voorgelezen. Het script van de onlangs overleden Melissa Mathison, die E.T. schreef, heeft een Britse cast – ‘anders heb ik daar wat uit te leggen’ - en Mark Rylance als De Grote Vriendelijke Reus. Deze Britse toneelgod won dit jaar een Oscar als Sovjetspion Rudolf Abel in Spielbergs Bridge of Spies, en bleek een ontluikende bromance met Spielberg te beleven. Mark Rylance geeft via motion capture-technologie de Big Friendly Giant een eerst irritante, maar gaandeweg innemende grootvaderwarmte. De BFG ontvoert op een nacht het slapeloze weesje Sophie, maar blijkt in het land van de reuzen een onderdeurtje dat wordt gekoeioneerd door grote bullebakken die kindertjes opsmikkelen. Het is aan de kordate Sophie om deze vegetarische pantoffelheld een beetje ruggengraat te geven. Sophie roept daarbij de hulp in van de koningin, en helaas is het pas daar, in Buckingham Palace, dat deze koddig meanderende sprookjesfilm werkelijk magie krijgt: het reuzenonbijt is kostelijk.

De pers gaf The BFG een slap applaus: onvoldoende geworteld in realiteit of werkelijke emotie – zoals E.T. – om de kinderfilm te ontstijgen. Maar dat was waarschijnlijk ook niet de opzet van Spielberg, die schetengrappen verkiest boven Roald Dahlachtige wreedheid. „Een niet-cynische kijkervaring”, noemde hij The BFG. En dat mag een kinderfilm best zijn.