Is Japan klaar voor The Big One?

Onvermijdelijk is het, lezen we in een mooie productie van de Financial Times, een enorme aardbeving onder de Japanse hoofdstad Tokio. Na de reeks zware aardbevingen onlangs bij de stad Kumamoto, zoekt de krant uit hoe goed het land is voorbereid en wat de mogelijke gevolgen zijn van The Big One onder Tokio.

De kosten zullen gigantisch zijn. Indien de aardbeving gepaard gaat met een verwoestende tsunami die de oostkust van Japan treft kunnen volgens schattingen 320 duizend mensen omkomen. Maar ook de economische gevolgen zijn dramatisch. In het ergste geval kunnen de kosten oplopen tot 2 triljoen dollar, waardoor een mondiale recessie kan ontstaan.

The amount is hard to imagine: 40 per cent of Japan’s GDP, equal to the market capitalisation of Apple, Microsoft, Berkshire Hathaway, ExxonMobil and Facebook combined.

Volgens geïnterviewde experts kan Japan de schade beperken door zich nog beter voor te bereiden. Vooral verbeterde kustverdediging en evacuaties bij tsunamialarm kunnen veel schade beperken.

Ook nu al gaan Japanse schoolkinderen en werknemers regelmatig naar trainingscentra om te leren wat te doen tijdens rampen.

El Niño doet pijn in portemonnee

Nog meer natuurgeweld: droogte veroorzaakt door El Niño doet shoppers in Azië lijden, schrijft de Wall Street Journal.

De dagelijkse boodschappen worden door de droogte steeds duurder. In heel Azië, behalve Japan, werd de supermarktbon bijna 5 procent duurder. Vooral groente zijn duur. In China is de prijsstijging van groente 22.6 procent over een jaar. Ook Indonesiërs voelen de gevolgen: daar werd groente 18 procent duurder, volgens onderzoek.

Dat doet pijn bij gewone mensen die vaak al een groot deel van hun inkomen aan voedsel besteden: ze houden geen geld over voor andere aankopen. Daarnaast lijden ook boeren die minder gewassen kunnen verkopen door de aanhoudende hitte en droogte.

Nog steeds veel geld in sokken en onder matrassen in India

Het lijkt op het eerste gezicht een enorm succesverhaal. In een jaar tijd hebben liefst 15 procent van de Indiërs zonder toegang tot banken een rekening gekregen, schrijft Economic Times.

Toch is er een keerzijde: de hoeveelheid geld die níet in beheer is van financiële instellingen is nog sneller toegenomen.

Hoe komt dat? In de steden is men achterdochtig voor toegenomen toezicht van de overheid op bancaire geldstromen, waardoor bijvoorbeeld juwelieren in India liever zaken doen in cash. Op het platteland is het moeilijker om via de bank zaken te doen, om de kosten te drukken gebruikt men daar liever contact geld.