Doodrijder Parvin wilde het verkeer niet belemmeren

Wie: Parvin

Kwestie: dronken doorrijden na aanrijdingen

Waar: Den Haag

Parvin reed vorig jaar met zijn auto twee fietsers in Den Haag tegen de vlakte, in beschonken toestand. Eén keer met 40 kilometer per uur: gebroken pols en fiets in tweeën. En een paar maanden later met 76 kilometer per uur: die fietser overleed op de operatietafel.

De strafrechter, toch al van het korzelige type, kan zijn mening moeilijk verbergen. Ook zijn advocaat slaat de hoofdvraag maar liever over. Waarom kon Parvin (25) niet van zijn gedrag leren? Bij de ongevallen had hij alcoholpromillages van 0,66 en 0,85 in z’n bloed. Ruim boven de limiet van 0,2 die voor hem als beginnend chauffeur geldt. Bovendien reed hij na beide ongevallen door. En hij was vorig jaar begonnen met een bekeuring van 350 euro toen hij niet door een routineblaastest kwam.

Voor de fietser die het overleefde, stapte hij nog even uit. Van de tweede, dodelijke aanrijding hoorde Parvin alleen een klap, in het voorbijgaan. Hij reed slalommend tussen het verkeer met hoge snelheid op een kruising af. Daar had Parvin weliswaar voorrang, maar vermoedelijk was hij net onzichtbaar voor de fietser die er overstak. Dat bleek de 44-jarige El I., wiens nichtje op de zitting uitlegt dat diens onverwachte dood het leven van de hele familie heeft ontwricht. Oma kan niet meer slapen en moeder is gedeprimeerd. Moeder belde destijds in het ziekenhuis naast het lichaam van haar broer meteen de familie in Marokko op. Die wilde het niet geloven. Bij de afscheidsplechtigheid in de moskee kwam tachtig man, vooral collega’s van het houtbedrijf waar I. al vijftien jaar werkte. Dat die auto doorreed en haar oom op straat achterbleef, dat stak, dat was zó respectloos.

Schrikborrel

Parvin wordt herhaaldelijk gevraagd zijn gedrag uit te leggen. Maar verder dan dat hij in paniek raakte, zich bedreigd voelde door omstanders, of ‘niks had gezien’ komt hij niet. Over rijden met drank op: „Ik wist niet dat het zulke gevolgen zou hebben.” Over zijn gevaarlijke weggedrag: „Ik wou het verkeer niet belemmeren.”

Nee, riposteert de rechter, u wilde niet belemmerd wórden.

Na het tweede ongeval werd Parvin aangehouden door een motoragent die de zwaar beschadigde, krakende Renault Clio van Parvin voorbij zag komen. Na het eerste ongeval vluchtte hij naar een oom en tante. Daar nam Parvin nog een ‘schrikborrel’ – vandaar dat te hoge promillage. Alleen, niemand had hem dat zien doen.

Het tweede incident kwam omdat hij te laat had gehoord dat hij ’s avonds niet kon meerijden naar een trouwerij, en toch maar zelf moest rijden.

Parvin zegt zich heel erg schuldig te voelen, biedt excuses aan en vraagt om vergeving. „Maar ik begrijp dat ik die niet zal krijgen.” Volgens zijn advocaat heeft hij psychische klachten ontwikkeld. In het huis van bewaring zit hij op de afdeling bijzondere zorg.

Eis te laag

De officier van justitie eist achttien maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk en een rijverbod van vijf jaar. De rechtbank vindt die eis te laag en legt dertig maanden op, waarvan tien voorwaardelijk. Met vijf jaar geen rijbewijs is de rechter het eens. En Parvin moet zich laten behandelen voor zijn alcoholgebruik. Het slachtoffer met de gebroken pols moet hij 1.100 euro vergoeden.

De rechtbank vindt zijn gedrag „naar normale begrippen niet te bevatten”. Hij laat zich niets gelegen liggen aan de gevaren die hij voor anderen veroorzaakte. Het Openbaar Ministerie krijgt kritiek omdat het de dader na de eerste aanrijding zijn rijbewijs teruggaf. Dat gebeurde omdat de termijn waarbinnen over een langer rijverbod moest worden besloten ongebruikt was verlopen. Een reden „die niet iedereen zal begrijpen”, oordeelt de rechtbank.