De stinkende overall van Max

Het was lang geleden dat ik zo ingespannen naar een Formule 1-race keek.

Benzine heeft mijn favoriete geur. Altijd als ik klaar ben bij de pomp, breng ik de dop van de tank even naar mijn neus. Onweerstaanbaar en verslavend. Benzine prikkelt; het ruikt een tikje verboden, gevaarlijk en ongezond.

Max Verstappen heeft waarschijnlijk eerder geproefd aan brandstof dan aan champagne. In een filmpje van zes jaar terug loopt de elfjarige Max met een vieze poetsdoek rond zijn kart. Alles moet perfect in orde zijn. De kart is zijn huisdier, die moet je de hele dag aaien en verzorgen. Er gaat niets boven een goed afgestelde, schone carburateur.

Gewoon autorijden vindt Max saai. Hij wilde van jongs af aan in een lawaaiige bolide rijden, met een motor die zichzelf overschreeuwt als een puber op de eerste rij bij een popconcert.

A fairytale”, zei de baas van Max. Ja, het voelde als een sprookje, om de achttienjarige Nederlander na afloop te zien staan: de jongste coureur ooit die een wedstrijd in de Formule 1 won. Helm af, handdoek door zijn bezwete haar, slokje water en een begroeting met viervoudig wereldkampioen Vettel.

Maar het was gewoon het resultaat van een doordacht plan tussen vader en zoon. Een jarenlange missie. Racen, leren, afstellen, trainen, uitrusten.

„Is je vader trots op je?”

I think so. Dad helped me a lot.

Ik keek naar zijn gezicht: zo jong en energiek, zonder een spoortje van cynisme nog

Vader Jos had van de zenuwen een bloedneus gekregen en wist niet meer wat hij moest zeggen van geluk. Dit span kent elkaar door en door. En racen gaat voor alles. Later zullen familieleden pochen dat Max als baby eerst het woord ‘Jos’ uitsprak en meteen daarna ‘onderstuur’.

Het was lang geleden dat ik zo ingespannen naar een Formule 1-race keek. Vier coureurs hadden tot in de laatste ronden kans om te winnen. Op tv zie je de snelheid er soms niet aan af, maar wel de stuurmanskunst. Max Verstappen trok ideale lijnen over het asfalt, waar hij alleen vanaf week om zijn belager Kimi Raikkonen van de eerste plek af te houden.

Dit was een magisch moment in de sport.

Max werd na zijn winst een mythisch figuur. Zoals voetbalsupporters vroeger het gras uit een veld trokken waar Johan Cruijff had gescoord, zo holden fans nu over het circuit om een stukje losgeraakt rubber van de banden van Max als een souvenir in hun zak te stoppen.

Ik keek naar zijn gezicht: zo jong en energiek, zonder een spoortje van cynisme nog. Geen angst, vrij als een vogel terwijl het publiek hem aangaapte.

Uiteindelijk stond hij alleen op het hoogste platform. Met zijn stinkende overall als tweede huid nam Max Verstappen een teug uit een grote fles champagne en keek de wereld in als een volwassen bink.

Hij had alweer zin om te racen.