Alles met je ouders

Nu voor mijn kinderen langzamerhand het einde van hun middelbare schooltijd aanbreekt, had ik verwacht eindelijk verlost te zijn van de ‘helikopterouder’, de hypercontrolerende moeder (soms vader) die elke stap van haar kind volgt. Vaak letterlijk via apps waarmee je kunt zien waar je kind is. Smartphone spyware, aanbevolen door psychologen als een must voor ouders.

Zo’n moeder die zich met alles bemoeit: „Maar Caitlyn, je had toch bijles vanmiddag? Wat deed je om drie uur bij John thuis? Je gaat harder werken aan scheikunde, want ik zag op je online cijferlijst dat je vanmorgen een onvoldoende haalde. Ik heb al je afspraken afgezegd, ook het verjaardagsfeest van je beste vriendin vrijdagavond.”

Maar in gesprek met de oud-president van de universiteit van Princeton besef ik dat deze ouders van geen ophouden weten. Het stopt niet met de middelbare school. De omgang met de ouders van studenten was voor haar de meest tijdrovende taak, vertelt ze. Elke dag stond er wel een op de stoep die eiste de president te spreken. Ouders stuurden boze brieven als een tentamen niet aan de verwachtingen voldeed en bemoeiden zich met de keuze van de vakken. „U moet ingrijpen. Sophia moet biologie doen, ook al geeft ze aan architectuur te willen, anders kan ze geen medicijnen studeren.”

Ze vertelt over ouders die elke tentamenperiode een kamer huurden in de Nassau Inn, het hotel naast de campus, om hun kind te kunnen overhoren. Sommige ouders kopen een huis in Princeton om in de buurt van hun kind te zijn. Weliswaar woont elke student verplicht op de campus, maar zo kunnen ze toch ‘thuis’ slapen als ze zich alleen voelen.

Tijdens het college-interview, het voorgesprek om te kijken of het kind past bij de universiteit, gaan de ouders ook vaak mee. Mijn zoon vertelde dat tijdens zo’n voorgesprek, toen de naam van het meisje naast hem werd omgeroepen, haar vader opstond en zijn hand opstak.

Gaan we in Nederland ook die kant op? Ik denk aan de recente discussie rondom de Cito-toets. Dat ouders hun kinderen helpen is van alle tijden. Wie leest niet mee met een officiële aanmelding van zijn of haar kind, wie suggereert geen tekstcorrectie? Zo’n grote stap is het vervolgens niet om dan meteen ook maar de hele aanmeldingsbrief te schrijven. Of een bureau in de hand te nemen dat dit voor je doet. De oud-president vertelt dat de universiteit iemand in dienst heeft om aanmeldingsbrieven te checken op authenticiteit. „We hebben methodes om de brieven eruit te halen die geschreven zijn door dergelijke bureaus”, zegt ze. „Je herkent ze aan de moeilijke woorden, aan te gladde constructies, een te gelikte lay-out.”

Waar stopt de bemoeienis van deze ouders eigenlijk? Sommigen presteren het om mee te gaan naar een sollicitatiegesprek voor de eerste baan. Dat klinkt misschien vergezocht, maar toevallig sprak ik laatst een moeder die me serieus uitlegde waarom ze dat had gedaan. Haar dochter zat ergens op het autismespectrum en zou vanwege de stress niet goed uit de verf kunnen komen. Zij kon dan ingrijpen. Nee, ze werd niet aangenomen en nee, de moeder legde geen verband met haar aanwezigheid.

Wat is de voor de hand liggende volgende stap? Ouders die aanschuiven bij de teamvergadering op kantoor van hun kind? De vrijdagmiddagborrel? Ik zie een toekomstscenario voor me waar de kinderen permanent thuis op de bank zitten terwijl de ouders hun leven leiden. Eindelijk de perfecte score.