‘Ik vergelijk België met waterschildpadden’

(34) zocht voor zijn vijfde studioalbum inspiratie in de alternatieve hiphop en r&b. De Belgische zanger gaf Modern Heart een lichte toon. ‘Ik vind het goed om nu het leven te vieren.’

Aan energie lijkt het Milow dezer dagen niet te ontbreken. De Belgische artiest, die eigenlijk Jonathan Vandenbroeck heet, promoot zijn nieuwe album in Oostenrijk, Duitsland, België en nu even in Nederland. Vanochtend vroeg op de radio, nu in een Amsterdams café. Tijdens het interview praat hij snel, een antwoord over zijn eigen albums loopt zo uit in een analyse van de internationale muziekindustrie. „Waar gebeuren in 2016 de interessantste dingen? Niet per se in de gitaarmuziek, maar in de hiphop. Daar is zeer weinig verleden, er is vooral heden en toekomst. Er wordt meer risico genomen. Want daar gaat het om: risico’s durven nemen.”

Tien jaar geleden verscheen Milows eerste album – een carrière die begon met de single ‘You Don’t Know’ en een vlucht nam na zijn cover van ‘Ayo Technology’ van 50 cent in 2008. Zijn laatste album was het akoestische en ingetogen Silver Linings in 2014. Voor zijn vijfde studioalbum Modern Heart zocht hij inspiratie in de alternatieve hiphop en r&b. Minder gitaar, meer beats. Milow rapt niet, hij zingt nog altijd met zijn honingzoete stem, maar onder vrijwel elk nummer op Modern Heart ligt een stevige hiphopbeat die we kennen van artiesten als Rihanna.

De eerste single ‘Howling at the Moon’ heeft het in zich een zomerhit te worden met een aanstekelijk gitaarrifje en een vrolijke dancebeat. Milow: „Na de Europese tour rond Silver Linings wilde ik zo snel mogelijk beginnen aan nieuw materiaal. En, anders dan bij Silver Linings, wilde ik met dit album qua klank en productie echt grenzen verleggen.”

Had hij genoeg van het singer-songwriterambacht? „Als artiest heb je na een tijdje een bepaalde professionaliteit. Het gaat veel gemakkelijker dan vroeger. Als ik een song schrijf, zal die sowieso degelijk zijn. Natuurlijk, smaken verschillen, maar er zal een kop, een midden en een staart aan zitten. De studio is ook niet meer de magische plek die het eerst was. Hoe ga je terug naar het gevoel dat je in het begin had? Nieuwe dingen proberen hielp mij.”

Weer auditie doen

Milow benaderde producers die eerder samenwerkten met artiesten als Beyoncé, Justin Timberlake en Kendrick Lamar. „Zij kenden mijn muziek niet. Voor Brian Kennedy, die met Rihanna samenwerkte, moest ik een soort auditie doen. Dat vond ik tof, want als mensen elkaar niet meer het hof hoeven te maken, wordt alles zo’n routine.”

Het is niet zijn eerste flirt met hiphop. In 2008 scoorde Milow een grote hit in onder andere Nederland, Zwitserland, Zweden en Denemarken met zijn cover van ‘Ayo Technology’ van 50 cent. In België won hij er een jaar later drie Music Industry Awards mee: beste song, beste videoclip en beste download. „Maar dat nummer was vooral een guilty pleasure. Hiphop vond ik leuk, maar soms ook wel heel clichématig. Mijn appreciatie is vergroot door artiesten als The Weeknd, Kanye West en Drake.”

Zijn nieuwe muzikale stap heeft ook alles te maken met de gedeeltelijke verhuizing in 2012 naar Los Angeles. Milow woont nu ongeveer de helft van het jaar in de Verenigde Staten, de andere helft woont hij in Leuven. „Als ik mij oplaad voor een schrijfperiode wil ik musea bezoeken, veel albums luisteren en veel boeken lezen. Dat wil ik allemaal absorberen voor ik ga schrijven. In België kom ik niet meer in zo’n zone, te veel mails, te veel achtergrondruis.”

Ondanks de prominente plek voor beats op Modern Heart, hoor je in de teksten de typische Milow terug: vaak opgewekt, af en toe melancholisch. Op Modern Heart staat voor het eerst een échte lofzang op de liefde. Eerdere liefdesliedjes als ‘Rambo’ en vooral ‘You and Me’ verpakte hij met humoristische teksten als ‘I sometimes wish you were a mermaid, I could raise you in the tub at home’. „In ‘Love Like That is Easy’ zeg ik het zoals het is, in plaats van met humor. Het was tijd om mezelf dat toe te laten.”

Net als op zijn eerdere albums schreef Milow een nummer over zijn vader. ‘Today, it’s seven years that you’re gone. I’m doing well so far, I still wonder where you are’, zingt hij in ‘Way up high’. „Mijn vader is gestorven in 2008, toen hij 53 was. Ik heb eerder al een aantal songs aan hem en het verlies gewijd. Het is een grote afwezigheid, maar nu geef ik in dit nummer toe dat ik het een plaats heb gegeven.”

Met alleen Milow op de piano begint Way Up High ingetogen, maar het eindigt bombastisch en groots, geïnspireerd op zijn eerste concertervaring. „Pink Floyd in 1994, The Division Bell Tour. Mijn vader nam me mee.”

Het land waar de tijd stilstaat

Voordat zijn muzikale carrière aanving, studeerde Milow politieke wetenschappen. En toen België het wereldrecord regeringsvormen brak in 2011 bracht hij met ‘The Kingdom’ zijn eerste politieke song uit. Hij zong over zijn land waar de tijd stil staat, waar het Noorden zonder het Zuiden denkt te kunnen en waar ze niet van veranderingen houden, ook al luiden de alarmbellen. „In België leefde toen de gedachte dat het allemaal oké was: ja, we doen meer dan een jaar over een regering vormen, maar alles functioneert toch? Ik zag dat er toen al iets fundamenteels fout zat, de politici waren niet bezig om de komende generaties vorm te geven.” Vier jaar later bleken veel van de terroristen die aanslagen pleegden in Parijs en Brussel uit de Belgische hoofdstad te komen.

Tot nu toe maakte Milow geen nieuwe politieke songs. Dat heeft volgens hem niets te maken met de gedeeltelijke ver huizing naar LA. „Integendeel, ik heb daardoor meer perspectief. Misschien een raar beeld maar ik vergelijk België met mijn waterschildpadden die ik vroeger had. Het water moest voor hen redelijk warm zijn, maar soms gebeurde het dat de thermostaat kapot was. Zonder het te merken werden ze dood gekookt. Het gekke is dat als ik ze vanuit een koele positie in kokend water zou zetten ze zichzelf wel zouden redden, dan hadden ze het gevoeld. Zo kijk ik al een paar jaar naar België: het land is in slaap gesust. Dat merk je pas als je het van een afstand bekijkt.”

Tijdens concerten vertelt hij over de negentien burgermeesters en zes politiediensten die Brussel telt. „Het klinkt grappig, maar dat is het niet als je bedenkt dat er gigantisch veel dingen niet gelopen zijn zoals ze moeten lopen.”

Ook kritisch is hij op de houding van de grootste partij van België, de Vlaams Nationalisten (N-VA). „Er zitten nu ministers van de N-VA in de federale regering, terwijl het al jarenlang hun missie is om aan te tonen dat de federale staat België niet werkt. Dan mag je vragen stellen bij hun motivatie om het land écht beter bestuurbaar te maken. Ze voeren als het ware oppositie tegen België als federale staat. En zonder al te veel protest. Totaal surreëel.”

Een nieuw lied over België

Modern Heart werd geschreven vóór de aanslagen in Parijs. Hij is blij dat dit album redelijk licht van toon is. „Alle radiostations speelden na de aanslagen droevige songs en ik snap wel dat dit een maatschappelijk proces is, maar ik vind het goed om dan nu het leven te vieren. Een nieuw lied over België? Dat kan, maar ik wil niet met dezelfde hamer op dezelfde nagel blijven kloppen.”

Kan muziek de problemen die Milow signaleert agenderen? „Het is moeilijk om dat zo letterlijk te zeggen. De invloed van muziek ligt er niet zo vingerdik op. Maar als er één rode draad in mijn teksten en muziek zit, is dat het oké is om risico’s te nemen, het is oké om fouten te maken. Soms heb je een klein duwtje nodig om een beslissing te nemen, in een relatie of een baan of weet ik veel. Ik hoop dat mijn muziek en concerten, en cultuur in het algemeen, dat duwtje soms kunnen geven.”