Wilders ruiterlijk zijn gelijk gunnen

Mensen die de grenzen willen sluiten gaan zich wonderlijk vaak te buiten aan grenzeloos gedrag. Ik ben er geen bewonderaar van, maar onbegrijpelijk is het niet altijd. Nu heb je alweer weken mensen die Erdogan de waarheid zeggen. Ook dit hoeft van mij niet zo. Maar een vreemd verlangen is het niet.

Alleen: wat levert het op? Wordt, zeg, een Holleeder de rechtschapenheid zelve als je hem verbaal door de wringer haalt? Of Volkert van der G.? Grove uithalen hebben doorgaans meer betekenis voor de afzenders dan voor de geadresseerden.

Bij Erdogan komt er iets bij. In de Haagse binnenwereld is Rutte, zoals bekend, gespitst op instandhouding van het vluchtelingenakkoord met Turkije. Logisch. Sinds dit akkoord daalt het aantal vluchtelingen scherp: noodzakelijk om volgend jaar niet afgeslacht te worden door de kiezer. En nu Erdogan deze afhankelijkheid meedogenloos uitspeelt – zie Jan Böhmermann, zie Ebru Umar – voel je de Haagse onmacht bij momenten omslaan in wanhoop: leidt de Turkse despoot ons naar de slachtbank?

Het helpt verbanden hierbij helder te zien: Oppositiepolitici die tekeer gaan tegen de immoraliteit van de deal met Erdogan doen dit niet belangeloos. Als het akkoord later dit jaar klapt, en de Syrische vluchtelingen opnieuw in groten getale de EU aandoen, is het vermoedelijk gedaan met het politieke bestaan van Rutte en Merkel, en profiteren hun voornaamste opponenten. Fraai is het niet. Waar is het wel.

Je voelt hoe de Haagse onmacht over Turkije omslaat in wanhoop

En laten we wel wezen: politici uit alle grote partijen gingen immorele partnerschapen aan. De PvdA zocht sinds eind jaren zestig toenadering tot DDR-dictator Erich Honecker. Frits Bolkestein (VVD) bezocht begin jaren tachtig de Iraakse tiran Saddam Hussein voor zaken. Maxime Verhagen (CDA) kon het acht jaar geleden uitstekend vinden met president Assad van Syrië.

Voor de VVD speelt nog iets. Turkije-deskundige Erik-Jan Zürcher openbaarde dinsdag dat hij een hoge Turkse onderscheiding uit 2005 terugstuurt: zijn analyse, destijds, dat Turkije deel van de EU kon worden, was een grove vergissing.

Een integere zelfanalyse, waar de liberalen een voorbeeld aan mogen nemen. In 2004 voerde die partij ook een heftig debat over het Turkse EU-lidmaatschap. De fractieleiding zei ja, één lid splitste zich af: Geert Wilders.

Het zou de VVD sieren als ze Wilders zijn toenmalige gelijk alsnog ruiterlijk gunt.