Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Er zijn veel muzikale odes deze week: Drake aan zijn familie, Jean-Michel Jarre aan elektronische muziek, en Radiohead aan het mysterie. Na hints en puzzels is er hun ‘LP9’.

  • ●●●●

    Radiohead:Moon Shaped Pool

    radiohead

    Muzikaal regeert het mysterie bij Radiohead. En het gebruik van elektronica is minder prominent geworden. In ‘Ful Stop’, op hun nieuwe album A Moon Shaped Pool, figureert een langzaam aanzwellend geronk van een synthesizer, gecombineerd met een schril keyboard-klaroen. Maar het elektronisch aandeel is kleiner, zeker vergeleken bij eerdere Radiohead-albums en Yorke’s recente, door statische elektriciteit knetterende project Atoms For Peace. Lees hier de recensie: ‘Nieuwe album Radiohead is om bij te smelten’

  • ●●●●●

    Jean-Michel Jarre: Electronica

    electronica

    Met zijn ambitieuze, twee albums omvattende project Electronica eert Jean-Michel Jarre de beoefenaars van elektronische muziek en wijst hij een weg naar de toekomst. Na de bevlogen eerste editie, inclusief gastmuzikanten Laurie Anderson en cellist Lang Lang, wordt deel twee met bijdragen van Pet Shop Boys en Gary Numan gedeeltelijk bestuurd door de automatische piloot. Veteraan Jarre (67) is op zijn best als hij zich laat uitdagen, zoals in de buitenaardse robotmuziek van ‘These Creatures’ met Julia Holter en het ritmisch complexe ‘The Architect’ met technopionier Jeff Mills. Het meest opwindende en tegelijk meest sobere moment van Electronica 2 arriveert aan het eind van het jachtige ‘Exit’, als klokkenluider Edward Snowden zijn (gesproken) visie geeft op een bredere wereld dan alleen die van de popmuziek. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Drake: Views

    views

    De Canadese zanger/rapper Drake klinkt relaxed, vriendelijk en soms smachtend romantisch. Openingstrack ‘Keep The Family Close’ van zijn nieuwe, vierde album Views, is een gearticuleerde ode aan familie, zowel in de tekst als in Drake’s gevoelvolle zang. Zijn muzikale stijl is minimalistisch en zachtaardig, de instrumentaties werden opgebouwd uit knisperige beats met synthetische laagjes en zachte toetsen. Helaas gebruikt Drake nog altijd graag het ‘autotune’-effect dat een clichématige robotklank geeft. Drake heeft dat effect niet nodig, want hij heeft al meerdere stemmen: de relaxte rapper, het iets stoerdere alter ego, de soulzanger met de slaapkamer stem, en de soulzanger met de bevlogen vocalen. Die laatste (zoals in Grammys) is helaas zeldzaam. Views is lang, vaak onderkoeld en in nummers als ‘Faithful’ en ‘Redemption’ nogal mat. Maar als hij op dreef is, is Drake een uitblinker; zoals in ‘Hotline Bling’ en ‘Controlla’.Jan Vollaard

  • ●●●●

    George Petrou: Arminio

    arminio

    Wie nieuwsgierig is naar de reikwijdte van de mannelijke zangstem, heeft aan Arminio (1736) van George Frideric Handel een goede. Naast de gebruikelijke bas en tenor vallen vooral twee types falset op: de alt en de sopraan. Die rollen, oorspronkelijk voor castraten gecomponeerd, worden in deze allereerste complete cd-opname van de opera voortreffelijk gezongen. De ster van de productie, countertenor Max Emanuel Cencic, rolt zijn stem uit als een fluweelzacht tapijt. En de Koreaan Vince Yi mept de hoge c’s met indrukwekkend atletisch vermogen uit de lucht. De opera, over een opstandig Rijnvolk en een verliefde Romeinse generaal, wordt met veel vaart vormgegeven door George Petrous Griekse Armonia Atenea: een overtuigend pleidooi voor een ten onrechte bijna vergeten opera. Floris Don

  • ●●●●

    Denis Kozjoechin: Tsjaikovski & Grieg

    grieg

    Het Eerste pianoconcert van Tsjaikovski en dat van Edvard Grieg hebben wel wat gemeen. Beide hebben een opmerkelijke introductie en bevatten sporen van volksmuziek. En: ze zijn allebei al talloze keren opgenomen. Dat laatste heeft Denis Kozjoechin (in Engelse transliteratie: Kozhukhin), winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010, er niet van weerhouden ze op zijn nieuwste album te koppelen. Gelukkig niet, want het resultaat mag er zijn. Kozjoechin – blonde paardenstaart, potige pianoklauwen waarmee hij zijn instrument een delicaat pianissimo ontlokt – is geen showman, maar een oprecht musicus, ambachtelijk in de goede zin van het woord. Hij kan waanzinnig verfijnd klinken, maar is rauw waar nodig. De bijdrage van het Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin onder Vassili Sinaiski is wisselvalliger. Die unisono-lijn van de strijkers in het lyrische openingsthema in Tsjaikovski had iets zuiverder gemoeten.Merlijn Kerkhof

  • ●●●●●

    Gregory Porter: Take Me to the Alley

    porter

    Het valt te prijzen hoe de Amerikaanse vocalist Gregory Porter de musici met wie hij doorbrak trouw blijft. Zo ook weer op Take Me to the Alley, de opvolger van het grote succes Liquid Spirits. Hoe breed Porter zich ook beweegt, van de zalige van gospel doordrenkte jazz tot meeslepende soulpop met hints uit jaren zeventig, de soms matige en behouden muzikale ondersteuning is herkenbaar. Alles deugt en klinkt in vloeiende vormen, maar wat zou een spannendere, moderne aanpak doen? Dat neemt niet weg dat de zanger weer veel te zeggen heeft, immer soulvol en bezield. Naast het met een partner balanceren in liefde (The Consequence of Love) en de wensen voor zijn zoontje (het opwindende Don’t Lose your Steam) zijn er weer tal van sociaal bewuste statements waarin hij laag, donker en diepgemeend zijn bezorgdheid uit. Amanda Kuyper