Jonge bands herschrijven de richtlijnen van Nashville

Sturgill Simpson draait de sfeer van country naar volbloed soul foto Reto Sterchi

Het country&western-genre wordt nu en dan opgefrist door artiesten die zich niet houden aan de in Nashville geldende richtlijnen. Ze gebruiken een lapsteelgitaar en buigen hun stem in kronkels, maar klinken alternatiever (Lyle Lovett), ruiger (de nieuwe zangeres Nikki Lane) of exuberanter, zoals de 37-jarige Sturgill Simpson op zijn derde solo-cd A Sailor’s Guide To Earth.

Simpson, afkomstig uit Kentucky speelde eerst bluegrass, ooit de voorloper van country, maar sinds hij drie jaar geleden zijn solocarrière begon, laat hij meer stijlen en instrumenten toe. Het nieuwe album begint verbijsterend: door de tempoversnelling halverwege openingsnummer Welcome To Earth (Pollywog), draait de sfeer van country naar volbloed soul met een schetterkoor van blazers en opgewonden zangstemmen. Ook All Around You is mooi opgebouwd met langgerekte blazers en aanzwellende emotie.

Helaas heeft Simpson soms te overdadig uitgepakt, met én de countryknauw, én de soulblazers, én een saus van violen, waardoor de melodie topzwaar beladen raakt. Maar Amerika heeft blijkbaar behoefte aan een avontuurlijke countryzanger, want A Sailor’s Guide To Earth is met klaroengeschal ontvangen en werd vorige week in de Billboardlijst alleen voorbij gestreefd door Prince-albums.

De Texaanse band White Denim doseert beter op hun nieuwe, zevende cd Stiff. Dit kwartet, opgericht in 2006, speelt zo’n beetje alle Amerikaanse oerstromingen: boogie, blues, country, rock en soul. Het parcours leidt hier van seventiesrock (met zweem van Steely Dan) naar dronkemansboogie, om vervolgens terecht te komen bij de prachtige slaapkamersoul van Take It Easy, waarin zanger James Petralli zijn verleidelijkste falsetstem laat horen. De muzikanten spelen vaardig, met een mooi rauw geluid in zowel stem als gitaar. Maar de slalom van stoere-mannenmuziek naar subtielere instrumentaties is soms verwarrend, alsof elk nummer een andere band laat horen.

En net als je denkt dat Americana en country onlosmakelijk verbonden zijn met de Smoky Mountains of de heuvels van Texas, verschijnt het derde album van Mad About Mountains - en blijken die bergen zich niet te bevinden in Tennessee of Kentucky. Dit zijn Belgische bergen want deze band komt uit Herk-de-Stad, vlakbij Limburg. De muzikanten benaderen de countrystijl als hartstochtelijke liefhebbers.

Zelden krijgt de schoonheid van de lapsteel en de pedalsteel zoveel ruimte als hier, niet vaak klinkt de mondharmonica zo eenzaam. Zanger Pol Meunier kan soms klagen als Neil Young, maar heeft ook een luchtig geluid. De gitaar zwelt en krimpt in vlammende klanken, omlijst door lichte drums en Meuniers bedachtzame mijmeringen. Soms zijn de nummers melodieus, soms associatief. Dan hoor je zacht windgeruis waar een gitaarschreeuw doorheen breekt. Dat is genoeg.