Column

In de Turkse bak

Beetje sneu voor Hans Teeuwen die zo zijn best heeft gedaan om door Erdogan aangeklaagd te worden – en nu gaat Ebru Umar met de eer strijken. Het is ook een beetje mijn schuld, want nog vorige week schreef ik: „Als Erdogan slim is, doet hij iets heel anders: hij pakt een of andere nauwelijks bekende cabaretier of cartoonist en slaat Hans Teeuwen over.’’

Vervelend, maar kon ik weten dat Erdogan elke avond de Achterpagina van NRC Handelsblad spelt – en niet alleen Fokke & Sukke en het ikje? Wat ik wel had moeten weten is dat fantasieloze dictatoren als hij geneigd zijn cabaretiers, cartoonisten, columnisten en aanverwant gespuis al te letterlijk te nemen.

Goed, Ebru Umar zat even in de Turkse bak - en het thuisland was onmiddellijk overstuur. Op de sociale media begon iedereen tegen elkaar te gillen.

Sommige Turkse Nederlanders vonden dat ze haar verdiende loon had gekregen, autochtone Nederlanders moedigden Rutte aan Erdogan op z’n bek te slaan.

Bij de regering overheerste angstige behoedzaamheid. Minister Jet Bussemaker: „Redelijk absurd als je vanwege één tweet opgepakt wordt, dit moet tot op de bodem uitgezocht worden.” Hoezo, zou twee, drie tweets minder absurd zijn geweest, en welk onderzoek – en vooral door wie: door Turkije of door Nederland – was er eigenlijk gewenst?

De premier volstond voorlopig met de reactie dat hij Umar had gebeld („Wij kennen elkaar nog van die Libelle-bijeenkomst”) en Koenders en BZ op de zaak had gezet. Toen dat niets opleverde, heeft hij nog twee keer met premier Davutoglu gebeld met het vergeefse verzoek of hij doorverbonden kon worden met de baas zelf.

De kroon werd voorlopig gespannen door Farid Azarkan, de altijd zo verbeten overkomende Marokkaanse Nederlander, die nu toegetreden is tot de politieke beweging Denk van twee afvallige PvdA’ers. Wat zijn mening was, wilde de interviewer van Buitenhof weten. „Het lijkt me niet prettig als je van je bed wordt gelicht”, zei hij, „maar ik weet niet wat in landen als Turkije of Marokko de regels zijn in dat soort zaken.”

Daar wilde hij het graag bij laten. Als er maar goede regels voor bestaan, vinden ze het bij Denk prima dat je als columnist van je bed wordt gelicht, al begrijpen ze dat het niet prettig voor je is.

Het was zonneklaar dat Ebru snel vrij zou komen, want Erdogan is wel slecht, maar niet gek, ook al heeft hij soms de schijn tegen. Straks mag ze weer gewoon naar huis, want die zes miljard van Europa wil hij toch wel heel graag binnenharken.

Hoe moeten we hem nu voortaan behandelen? Intimideren van lastige andersdenkenden vindt hij een nuttig tijdverdrijf. Dan daagt hij zo iemand voor de rechter of douwt hem/haar een nachtje in het gevang. Als we maar schrikken; zijn onderdanen beseffen dan dat hij voor de duvel niet bang is, daar gaat het toch vooral om.

Hij handelt bij voorkeur impulsief, dat hoort bij autoritaire mensen. Zaterdag zag hij met enige weerzin de tv-beelden van de flikflooiende Tusk, Timmermans en zijn eigen Davutoglu in een Turks vluchtelingenkamp. Toen kwam dat mailtje van een verklikker uit Nederland over Ebru Umar. „Pak dat koetwijf”, tierde hij tegen zijn politie.

Misschien moeten we gewoon een tijdje doen alsof hij niet bestaat. En nog even wachten met het overmaken van die zes miljard.