Verdreven geest

Twee keer een massasprint in Gelderland, twee keer Kittel die raak schoot. Onverwacht was het niet, maar het geweld waarmee Marcel Kittel zowel in Nijmegen als in Arnhem naar de bloemen reikte was dermate destructief dat het naar hoger honing begon te ruiken. Kittel won de twee sprints niet afgetekend, hij won ze als een eenzame vluchter.

O, de herhalingsbeelden uit de helikopter. Kittel wordt door zijn treintje „gebracht” tot het punt waar eenzaamheid begint. Hij accelereert als een dure auto, en het is niet per centimeter dat hij zich distantieert van de rest, hij rijdt er gewoon meters bij vandaan. Vanuit de lucht zie ik hem exploderen, niet eens op een abnormaal grote versnelling. Vanuit de dijen, meer bepaald vanuit een peesblad in de dijen, ontwikkelt hij een souplesse die de rest niet heeft.

In zijn jeugd begon Kittel als tijdrijder. Hij is nog steeds een tijdrijder, al zegt hij zelf de explosie planmatig te hebben ingekort.

Behalve sprinter en tijdrijder is Marcel Kittel ongevraagd het gezicht van het schone Duitse wielrennen. Helemaal alleen is hij niet. John Degenkolb, vorig jaar winnaar van Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix, deelt in de vreugde het van dope en bloedtransfusies vergeven verleden te vergeten. De geest van Jan Ullrich lijkt verdreven!

Duitsland en doping, het is een klein trauma onder grote trauma’s. De publieke Duitse omroep weigerde een aantal jaren verslag te doen van de Tour de France en andere grote koersen omdat ze in een rijdende apotheek geen nieuwswaarde of amusement meer zag. Na intensieve ruggespraak met Degenkolb en Kittel keerde onlangs het tij: de Duitse televisie doet weer aan wielrennen.

Kittel en Degenkolb, behalve veel trainen en hard fietsen moesten ze ook verbaal heel hard werken. Er viel een hele natie te heroveren. Wat zeg ik, als Duitsers moesten ze hun geloofwaardigheid bevestigen tot er geen splintertje Duitsland meer overbleef.

Navrant is de test met de leugendetector waaraan Kittel op verzoek van Sport Bild zich onderwierp nadat hij een paar jaar geleden als onklopbaar sprintkanon de podia had bestegen. Een hele reeks vragen, inclusief strikvragen, werden op hem afgevuurd. Uiteraard ging het om dat ene prangende antwoord op de vraag: waren de dijen puur natuur of zat er toch een addertje onder het gras?

Ik heb het artikeltje er nog eens bijgepakt. Forensisch psycholoog Holger Leutz is duidelijk in zijn conclusie: „Kittel sterkt ons in het vermoeden dat een zuivere generatie wielrenners de overhand krijgt. Op basis van wat de leugendetector mij vertelt durf ik te stellen dat Marcel Kittel nooit zijn toevlucht heeft gezocht in doping; hij is clean”.

Dat was mooi voor Duitsland, en voor de publieke omroep ARD. Een simpele leugendetector bevrijdde een hele natie, als het ware.