‘Ik hou van Iggy’s primitieve ritmes’

Josh Homme In de woestijnstudio van Josh Homme maakte Iggy Pop zijn laatste album.

Josh Homme (L) en Iggy Pop vorige maand tijdens een interview in het Grammy Museum in Los Angeles. Foto Kevin Winter / AFP

De samenwerking tussen Iggy Pop - woeste rockheld, peetvader van de punk, nu 69 - en Josh Homme - voorman van woestijnrockband Queens of the Stone Age, 42 - begon met een sms-je van Pop: ‘We moeten eens bij elkaar komen en iets schrijven.’ Dat bericht leidde tot het onlangs verschenen, 23ste album van Pop, Post Pop Depression, gemaakt in Hommes studio in de woestijn bij Los Angeles, met Josh Homme als zanger/gitarist/producer, drummer Matt Helders (Arctic Monkeys) en keyboardspeler Dean Fertita (Queens of the Stone Age). Met deze zelfde band is Pop nu op tournee.

Alle drie de muzikanten raakten ooit verslingerd aan de muziek van Iggy Pop, en dan vooral aan de oermuziek van zijn eerste band, The Stooges uit Detroit. „Ik hoorde voor het eerst over Iggy op mijn tiende, toen mijn zus terugkwam van een optreden van de Rolling Stones en vertelde over de arme jongen in het voorprogramma die door het publiek werd uitgescholden en bekogeld”, zegt Fertita (45) in een Amsterdams hotel, voorafgaand aan hun optreden. Matt Helders (30): „Toen wij twaalf jaar geleden onze band begonnen, zeiden mensen: ‘Zit je in een band, dan moet je naar The Stooges luisteren’. Iedere muzikant luistert naar The Stooges, omdat je daar hoort hoeveel je met weinig kunt bereiken.”

Lees ook: de recensie van het optreden van Iggy Pop en Josh Homme op 10 mei 2016 in de HMH.

Iedere muzikant luistert naar The Stooges, omdat je daar hoort hoeveel je met weinig kunt bereiken

Homme: „Het is bevredigend te bedenken hoe hun muziek zich na bijna vijftig jaar nog altijd een weg wurmt door de geschiedenis.” Op de vraag naar zijn reactie op Pops bericht, zegt hij: „Ik wilde een plaat met hem maken, die op het geëigende moment gewaardeerd zou worden. Dat heeft Iggy nooit meegemaakt. Hij werd altijd beschimpt en uitgekotst. The Stooges kregen dertig jaar later waardering voor hun platen. Iggy’s Lust For Life werd pas in de jaren negentig een hit. Moet je voorstellen hoe het is om steeds decennia te moeten wachten. Dat lijkt me eenzaam.” Voorafgaand aan de samenwerking hadden Homme en Pop een tweeënhalf uur durend gesprek, om te kijken ‘wat ze gemeen hadden’. „Ik hou ervan als dingen recht voor zijn raap zijn. Voor mij liever geen teksten over de mist die binnen rolt, maar gewoon ‘fall in love with me’, zoals Iggy het zingt. Ik kom uit de woestijn, ik hou van droog en hard. Van de primitieve ritmes zoals The Stooges ze speelden.” Hij imiteert een lage jungledrum. „Iggy en ik delen bovendien een voorkeur voor de cultuur van Berlijn in het interbellum, de waanzinnige homoclubs daar, de travestieten, het entertainment. Dus de plaat werd een combinatie van een primitieve ondergrond met het drama”, hij zingt een galmend stukje, „van de Duitse clubs.”

Bij het verschijnen van Post Pop Depression zei Pop dat hij dit als zijn laatste album beschouwt. „Het is een compliment dat hij deze plaat goed genoeg vindt om zijn laatste te zijn”, zegt Homme. „Maar ik vind het een pijnlijke boodschap. Ik had liever dat hij daar niet zo definitief over was.” Uit dat gevoel ontstond ook de titel van het album. Homme: „In de studio maakten we de laatste opnamen. Ik had er drie uur voor gerekend maar de tweede keer zong Iggy het al raak. Dus ik was plotseling klaar. Maar ik was ongelukkig. Toen ik dat tegen hem zei”, knikt naar Fertita, „zei Dean: dat is het, je hebt een ‘post Pop depressie’.”