Iggy Pop viert de lust om te leven

Iggy Pop in de Heineken Music Hall, weliswaar mank, maar nog altijd galopperend over het podium. Achter hem Josh Homme, zanger van Queens of the Stone Age Foto andreas terlaak

Het klonk al merkwaardig: een concert van Iggy Pop waarbij het publiek moest zitten. Maar vanaf de eerste klap van het openingsnummer, van de op morsecode gebaseerde drumpartij van Lust For Life, waren twee dingen duidelijk: dat het overweldigend zou worden en dat de stoelen overbodig waren.

De klank van de band die Iggy Pop dit keer begeleidde, sloot als een fluwelen handschoen om zijn ruige bariton. Vijf muzikanten - drie leden van de Amerikaanse band Queens of the Stone Age: gitarist/zanger Josh Homme, gitarist Dean Fertita en multi-instrumentalist Troy van Leeuwen, aangevuld met de Britse drummer Matt Helders (Arctic Monkeys) en de Amerikaanse bassist Matt Sweeney - zorgden al in Lust For Life voor een groots verende dynamiek waarbij het oorspronkelijke staketsel van het nummer een extra vibratie kreeg. De muzikanten van Queens of the Stone Age zijn meester in het verweven van subtiele gitaarspinsels en vliedende keyboardpartijen, ondersteund door Helders’ primaire beats.

Dienstbaar maar met volle overgave, alle vijf gekleed in stijlvol zwart, gaven ze Iggy Pop de achtergrond waarbij hij kon stralen. Zorgen om de gezondheid van de 69-jarige rockgod leken ongegrond. Als hij loopt, is hij mank. Maar Pop loopt niet, hij springt, galoppeert, rolt over de grond, en laat het losbandige lichaam alle kanten op schieten. Ondertussen zingt hij nog altijd met de bekende oerkracht, terwijl zijn broek op zijn enkels zakt en hij in blauwe herenslip poseert.

Het repertoire was goeddeels afkomstig van het gezamenlijk opgenomen album Post Pop Depression, maar opvallend genoeg lag het accent vooral op Pops lp The Idiot, opgenomen in Berlijn in 1977, met nummers als China Girl, Baby en Sister Midnight. Scharnierpunt in de stoere rockshow was het indrukwekkende Mass Production met dreigende elektronische passages, waarin de geest van David Bowie vaardig was.

Post Pop Depression gaat vaak over een mogelijk einde, in teksten als ‘Death is the pill that’s tough to swallow’. Gisteravond vierde Pop de lust om te leven. Hij zong over ‘Sweet Sixteen’, stortte zich vanaf het podium in het publiek, rende de zaal in tot de achterste tribunes, en liet zich als een koning op handen ronddragen.