De beste klassieke muziek om seks op te hebben?

Te veel tempowisselingen, en al die driekwartsmaten zijn ook weinig bevorderlijk

De radio belde. Het programma De Nieuws BV vroeg of ik iets wilde zeggen over de Boléro. Het was mij totaal ontgaan, maar de rechten van het stuk van Maurice Ravel (1875-1937) waren vrijgekomen. Nu kan iedereen het weer naar hartenlust bewerken zonder dat je geld moet afdragen aan de erfgenamen, zoals Gerard Joling ooit was overkomen toen hij het had het gewaagd Ravel te citeren in zijn hit ‘No More Boleros’.

De Boléro is eigenlijk een kwartier lang hetzelfde ritmisch motiefje, aangezet door twee snaredrums, en een melodie die alsmaar wordt herhaald. Er komen steeds andere muziekinstrumenten bij (de Boléro is een van de weinige hits uit het klassieke repertoire met saxofoons) en het orkest gaat steeds harder spelen – er wordt naar een climax toegewerkt. „Eigenlijk een groot muzikaal orgasme”, was mijn samenvatting.

Ook Floris Kortie, mede-presentator van Podium Witteman, werd over de Boléro ondervraagd. Hij vertelde over een Engels onderzoek naar de beste nummers om te draaien tijdens de seks. Tussen de popnummers dook ineens Ravel op. Dat moet ik ook eens proberen, dacht hij. „Het was eigenlijk geen succes.”

Logisch. Je waant je toch een beetje in de Efteling met die Boléro. Ik heb me er sowieso altijd over verbaasd dat mensen muziek draaien tijdens seks (als ik een symfonie opzet, stel ik me voor dat dat orkest in mijn kamer staat, dan voel je je een beetje bekeken) en dat aan bepaalde muziek lustopwekkende kwaliteiten worden toegeschreven (Barry White, of all people). Voor een deel zit het in de puls en het ritme dat je ook aanzet tot dansen. Dan is klassiek bijna per definitie ongeschikt. Te veel tempowisselingen, en al die driekwartsmaten zijn ook weinig bevorderlijk.

Er moet toch wel klassieke muziek zijn die zich wel voor dit soort zaken leent, dacht ik. Ik liep langs mijn cd-kast in de hoop een alternatief te vinden. Golgotha van Frank Martin? De orgelwerken van Herman Strategier? Ik zou het er niet op kunnen. Bach dan? Bach is zo goed dat het al je aandacht opzuigt. Dat is een beetje onaardig tegenover je partner.

Het beste klassieke seks-stuk moet van Ervín Schulhoff (1894-1942) zijn. Schulhoff liet zich beïnvloeden door de jazz die hij in de nachtclubs hoorde. Maar hij was ook betrokken bij de dadaïstische beweging. Een van zijn dadaïstische werken is de Sonata Erotica (1919). Een soort performance-act voor vrouwenstem, er komt geen instrument aan te pas. Een melodie is er ook niet. ‘Bitte’, klinkt in het begin, ‘sei doch lieb!’. Dan: ‘Ah, nicht so wild! Tief! Ja! Schneller! Ja!’ State of the art audio-porno is het. En het bewijs dat klassieke componisten ook mensen zijn geweest.