De Boer in een bus

Om te overdenken wat Ajax was overkomen, had trainer Frank de Boer zijn vertrouwde plek in de spelersbus opgezocht. Rij twee. Hij plofte neer in de stoel bij het raam. Om De Boer heen waren alle zitplaatsen nog vrij. De Ajax-bus zag er netjes uit, alsof hij niet gebruikt was voor de heenreis.

wilfrieddejong0
Er was nog geen wikkel van een mini-Mars te zien. Links bij de voorruit hing een navigatiebeeldschermpje. Het stond uit, bestemming Amsterdam was nog niet ingevoerd.

Even werd een deel van het zicht onttrokken door een forse buik die over een broeksriem hing. Dat moest de chauffeur zijn. Hij zei niets, deed weer een pas naar achteren en liep de bus weer uit.

Inmiddels hing het hoofd van De Boer voorover. Aan zijn bewegingen te zien keek hij op zijn mobieltje.

Wat zouden zijn vrienden hem sturen? Zwaar klote. Denk aan je. Wat lieten ze het lopen in de tweede helft. Godverdomme. XXX. De hoogste tijd voor Valencia of Everton, Frank. Als ik eerlijk ben: eigen schuld. Vanavond laat nog ff bellen?

Achter de bus stonden hoge bomen in de zon. Er was weinig wind en omdat Frank de Boer ook niet bewoog, leek alles even bevroren. Daarna wreef de trainer in zijn ogen en richtte zijn blik naar voren.

Frank staarde.

Wat ik zag was het naderende besef. Het sloop als een gemeen virus de bus binnen, via de mat het trapje op, links het gangpad in en meteen weer rechts naar de rij waar De Boer zat.

Er was weinig wind en omdat Frank de Boer ook niet bewoog, leek alles even bevroren.

Het besef nestelde zich in de hersenpan van de trainer.

Met zijn linkerhand ondersteunde De Boer zijn hoofd. Een zwaar hoofd. Een kilo of vijf van zichzelf, maar vanmiddag veel zwaarder door, zoals hij het zelf na afloop van de wedstrijd noemde: ‘een boze droom’.

Om de bus heen stond het voetbalpubliek. De opwinding van de ontknoping van de competitie hing nog in de lucht. Een man met een jongetje op zijn schouders probeerde door het zijraam van de chauffeur een glimp op te vangen van verdriet. De fans van De Graafschap waren opgetogen; ze hadden Ajax het kampioenschap ontnomen.

De Boer leek op Frank Rijkaard die als trainer van het Nederlands elftal de finale van het EK 2000 was misgelopen. Ook Rijkaard zocht destijds zijn plekje in de spelersbus en begon zelfs te huilen.

Frank de Boer schudde zijn hoofd en liet het opzij vallen tegen de ruit, alsof alleen pijn hem nog bij de les kon houden.

Op het gezicht van De Boer streden woede, onbegrip en teleurstelling om voorrang. Hoe kon zijn team het zo laten liggen in de Achterhoek?

Hij kon er met zijn kop nog altijd niet bij.