Hoe Apple zijn principes loslaat

Marc Hijink bespreekt de laatste ontwikkelingen in tech.

Apple eet mijn muziek op! Dat was de klacht van een Amerikaanse blogger, James Pinkstone, die afgelopen week op alle technologiesites opdook. Als dat grote techbedrijf iets van een kleine klant afpakt, is het wereldnieuws dat zelfs tot mijn vakantieadres in Zuid-Afrika doordringt.

Pinkstones muziekvoorraad van 122 gigabyte, naar verluidt allemaal keurig geript van de originele cd’s, verdween van zijn computer toen hij iTunes synchroniseerde met de Apple-server. Hij had zich ingeschreven voor Apple Music en kreeg er de iCloud Music Library bij. Dat is een online platenkast: je kunt je eigen mp3’s en cd’s uploaden naar een webserver en ze op andere apparaten afspelen. Om ruimte te besparen kijkt Apple of titels voorkomen in de algemene iTunes database. Deze ‘matches’ vervangen je eigen bestanden in de cloud en dat gaat niet altijd foutloos.

Meer lezen over tech en media? Volg ons op Twitter: @NRCTechMedia 

Meteen na Pinkstones blogpost wierpen Apple-kenners zich op de verwarrende diensten, Apple Music, Apple Match en de iCloud Music Library, die elkaar deels overlappen. Naar het schijnt kun je vanaf je iPhone bestanden verwijderen op je computer; die belanden dan in een tijdelijke prullenbak.

James Pinkstone had eerst even de gebruiksaanwijzing moeten lezen: in de eerste alinea van de toelichting adviseert Apple om kopieën te maken van je muziek en benadrukt het bedrijf dat iTunes Match geen back-updienst is.

Vreemd dat een bedrijf dat eenvoud hoog in het vaandel heeft staan, zulke complexe constructies verzint. Het verschil tussen muziek bezitten of toegang krijgen tot muziek mag geen zorg van betalende gebruikers zijn.

Apple werd groot met less is more: hoe minder knoppen, des te beter. Met muziekdiensten is dat principe losgelaten. De Apple Music-app overlaadt je met opties. De iTunes-software voor de computer lukt het elk jaar, met elke nieuwe functie, nog iets onoverzichtelijker te worden. Daar moet de bezem doorheen.

Ik haal mijn schouders op over dit eerstewereldprobleem – hoe om te gaan met overdaad. Ik toer nu door de Drakensbergen, in een huurauto die niets kan met mijn telefoon bomvol Apple Music. De radio heeft geen ontvangst, geen bluetooth, geen usb en geen mini-jackaansluiting. Alleen een cd-speler.

Om het non-stop Kinderen voor Kinderen-concert op de achterbank te onderbreken (de hardroze V-Tech camera-annex-mp3-speler heeft een batterijduur waar de iPhone een puntje aan kan zuigen) koop ik in arren moede twee cd’s. Greatest Hits van Queen en 21 van Adele. Sorry, er was niets anders in de aanbieding. Toch we draaien ze – noodgedwongen – grijs. Less is more.