Fifi op reis

Eerst namen Amerikanen de hond mee op vakantie, nu doen rijke Russen dat. Het hotel biedt hondenriempjes met naam in Swarovskikristallen. „Because she’s worth it.”

Roomservice voor Husky Inook: mineraalwater en een gangendiner. Het Vancouverhotel biedt service voor Very Important Pets. Foto’s Reuters

Johnny Depp moest onlangs door het stof. Hij had zijn geliefde schoothondjes Pistol en Boo Australië binnengesmokkeld in zijn privéjet. Australië is panisch voor iedere vlo of welk ander ongedierte of ziektekiem dan ook, dus staan er hoge straffen op. Zeven jaar cel hing Depp boven het hoofd. Maar door zijn publieke boetedoening („Australië is a great country dat terecht haar unieke flora en fauna beschermt…”) kwam hij weg met een schamele boete van 700 dollar. De boodschap ging viraal de wereld over en daar was het Australië om te doen: als je niet de vereiste reisdocumenten hebt voor je beest, is het of rechtsomkeert maken of het dier wacht een gewisse dood.

Reizen met hond of kat (of paard, goudvis, gnoe of welk dier dan ook) is gedoe. Papieren rompslomp, inentingen, quarantaine, en dan hebben we het alleen nog maar over de voorbereidingen. De reis zelf is helemaal afzien, want het is een woud aan mogelijkheden en obstakels doordat elke vliegmaatschappij eigen regels heeft.

Toch willen steeds meer mensen met de hond op reis. Vooral Russen. Zij hebben het stokje overgenomen van de Amerikanen die tot voor kort het meest met hun al dan niet gevederde vriend het luchtruim kozen. En aangezien Russen jaarlijks zo’n 45 miljard euro besteden aan reizen, zijn ze een volkje om rekening mee te houden.

Dertig procent van alle hondenbezitters neemt hun viervoeter ten minste een keer per jaar mee op reis, tegen 10 procent van de katteneigenaren. Dat is veel: American Airlines alleen al vervoerde vorig jaar bijna 124.000 huisdieren. De KLM ruim 10.000. (De KLM was trouwens de eerste vliegmaatschappij die een beest vervoerde; die eer viel te beurt aan stier Nico, die in 1924 om nu niet meer te achterhalen redenen van Rotterdam naar Parijs vloog).

Dat betekent dat de kans groot is dat u ooit naast een beest komt te zitten in het vliegtuig, want kleine viervoeters mogen soms gewoon de cabine in. Dat kost het baasje grof geld, en allerlei restricties zijn er mee gemoeid, maar als u allergisch bent voor kat of hond en naast eentje komt te zitten, kan dat nare consequenties hebben. Protesteren heeft op dat moment geen zin meer, want dan had u van tevoren maar moeten informeren of er een beest aan boord is (meestal is er een maximum van vijf per vlucht); de maatschappij plaatst u dan zo ver mogelijk weg van Pinkie.

Een vrouw die laatst stennis daarover maakte aan boord van een Delta-vlucht, werd door de medepassagiers weggehoond en uitgefloten, want tja, een kleine knuffelterriër heeft nou eenmaal een grotere aaibaarheidsfactor dan een mens. Toen ze het pleit verloor, volgens diverse sociale media, en het vliegtuig moest verlaten („It’s the cat or me!”, riep ze nog vertwijfeld, maar dat werd dus niet de kat) applaudisseerde en joelde iedereen.

Oké, vlucht gelukt, Fifi veilig aangekomen op de plaats van bestemming, en dan? Een vakantiehuis huren is vaak moeilijk met een huisdier, en bij Airbnb moet je toevallig op een medehondeneigenaar stuiten, anders is het daar ook lastig. Hotels zijn doorgaans het diervriendelijkst, al kost de viervoeter daar wel een lieve duit. Vooral de eindschoonmaak. Maar als ze binnen mogen, worden ze verwend.

Puppy jetlagkit en hondenmassage

In de USA kan dat hilarische vormen aannemen. Wat te denken van hondenyoga (Peninsula, Beverly Hills, vanaf 58 dollar), de Puppy Jet Lag Kit in The Little Nell in Aspen (een vitamine boost in het voer, dat wordt opgediend in een porseleinen voederbak met de naam van de hond erop, gevolgd door een antistress massage), een hele stoot hondendingen in de Bark Box van de keten 1 Hotels (inclusief lekkere hapjes voor half geld tijdens Yappie Hour), of alle hondenmatten, lapjes, kussentjes, speeltjes en wat al niet die je mag houden na een verblijf in het W hotel in New York.

Een Braziliaanse weduwe (ondanks haar leeftijd van tachtig plus, toch gekleed in een superstrakke, kanariegele jumpsuit) vertelt me in de lobby van het Palace hotel in Gstaad dat ze elk jaar terugkomt omdat de kleine Miss Jo (een kaal klein keffertje) zo in de watten wordt gelegd. Op haar kamer wordt een heus speelkasteel neergezet met allerhande piepspeeltjes en kussentjes en dekentjes, Miss Jo krijgt een speciaal Palace-hondenriempje met haar naam erop in Swarovskikristallen en als er ’s avonds een chocolaatje op haar eigen kussen wordt gelegd, krijgt zij ook iets op haar kussentje. Kost wel 145 keiharde Zwitserse franken per dag, maar dat is voor de weduwe geen probleem. „Because she’s worth it”, zegt ze al aaiend, terwijl de kleine geïrriteerd onder haar gestreel uit probeert te komen.

Op reis met een dier is één ding, maar thuisblijven als het baasje met vakantie gaat, valt ook niet mee. Tenminste, als je niet in New York woont waar er uitzinnig luxueuze logeeradressen bestaan voor verwende huisdieren, met éénpersoonskamers met veel pluche, televisie en oneindig veel speeltjes, en zelfs één op één begeleiding door een dierenbutler (kost soms wel tot 500 dollar per nacht).

In Nederland gaat het eenvoudiger toe en moeten kennels lang van tevoren worden geboekt. Daarbij zijn ze niet altijd gezellig, dus zijn kleinschalige privépensions wel zo leuk. Poes Lola van beautyjournalist Pia van Boven verblijft altijd in kattenpension Poekie. Maar ook dat is aanvankelijk niet zonder stress, blijkt uit de foto’s die het pension dagelijks naar Pia mailt, al geeft het pension er toch steeds een positieve draai aan. ‘Lola vindt het heerlijk hier’ (bij een foto waarop zij angstig onder een tafel ligt verstopt), ‘Lola on top of the world’ (Lola kijkt boos bovenop de kast hoe de andere katten zich vermaken). Maar goed, gaandeweg gaat het wel want als Pia weer thuis is, kijkt Lola dagenlang niet naar haar om en verveelt ze zich duidelijk zonder haar speelkameraadjes.

Soms loopt een reis niet goed af. Zo zat hond Quinta op vlucht MH17 die in 2014 uit de lucht werd geschoten boven Oekraïne. Baasje Nicole Nootebos was ontroostbaar en schreef dat in haar blog. De talloze troostmails en rouwbetuigingen die ze daarop kreeg uit alle uithoeken van de wereld tonen hoe veel dierenliefde er is bij de mens.