Alsof de noten speciaal voor hem waren geschreven

George Pietersen (links) foto anp

De Glorie van het Concertgebouworkest waren ze, de houtblazers van de legendarische ‘Gouden Generatie’, die aantrad in de jaren van chef-dirigent Bernard Haitink (1963-1988). Ze waren niet alleen excellente musici, technisch virtuoos en hoogst consciëntieus, maar vooral ook muzikaal gedreven. Als ze speelden vielen ze direct op met hun zeer individuele muzikale verhaal, dat vaak anders klonk dan gebruikelijk. Het bleek nog eens in 1995 tijdens het Mahler Feest in het Concertgebouw. Bij de Wiener en de Berliner speelden de houtblazers gewoon uitstekend zoals het hoort; hun karaktervolle Amsterdamse collega’s lieten de conventies achter zich en musiceerden met een intense expressiviteit, alsof hun noten speciaal voor hen waren gecomponeerd.

De klarinettist George Pieterson, eind vorige maand op 74-jarige leeftijd in Amsterdam overleden, was een prominent lid van die eminente houtblazers. Hij speelde ook in het tegendraadse Nederlands Blazers Ensemble, dat hij mede had opgericht, en vormde met violiste Vera Beths, cellist Anner Bijlsma en pianist Reinbert de Leeuw het Rondom Kwartet, dat 20ste eeuwse muziek speelde, met als specialiteit het Quatuor pour la fin du temps van Olivier Messiaen. Internationaal maakte hij platen met de Belgische violist Arthur Grumiaux, het Beaux Arts Trio en het Quartetto Italiano. Theo Loevendie schreef voor hem een klarinetconcert.

George Pieterson, beroemd en geliefd vanwege zijn flexibele, elegante en gepassioneerde geluid, kreeg les van zijn oom Jos d’Hondt. Hij speelde bij het Radio Filharmonisch Orkest, het Gelders Orkest en het Rotterdams Filharmonisch Orkest voor hij in 1975 als solo-klarinettist toetrad tot het Concertgebouworkest waar hij in 2004 werd gepensioneerd. Pas in 2013 werd in Olivier Patey voor hem een definitieve opvolger gevonden. Tijdens de audities, waarvoor zich 242 klarinettisten aanmeldden, was Pieterson aanwezig – het orkest en de klank daarvan in de toekomst bleven hem bezighouden. In zijn late jaren kreeg hij kanker, ziek van de therapie belandde hij in een diepe depressie, die hij te boven kwam door weer te gaan spelen.

Pieterson was een bezeten liefhebber van zijn instrument. Hij had een verzameling van zo’n veertig klarinetten, de oudste nog uit de tijd van Mozart, die het vervoerende Klarinetconcert KV 622 schreef.