opnieuw

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Student Marjolein Bogaers (20) zat Eerste Pinksterdag 2000 op de schoot van moeder Charlotte (51, docent) op de Bussumer Hei.

„We picknickten bij de Omgevallen Bomen. Samen met Pieter, mijn vader, oudere broers Thijs en David, waren wij vanaf ons huis op Barbaragaarde 3 via ’t Hobbelpad naar die plek gelopen. We noemden het zo vanwege de verspreid liggende omgevallen bomen. Charlotte had de wolmand speciaal gevuld met lekkernijen: chocoladebroodjes, Chocomel en Fristi. Niets wees erop dat ik die week ernstig ziek zou worden: een huiduitslag als reactie op een bacterie of virus, Erythema Multiforme genaamd. Ik had de heftige variant. Mijn mond was één grote bloedende wond. Ik kreeg een eigen ziekenhuiskamer om verdere besmetting te voorkomen. Charlotte maakte zich zeer ongerust. Pas na drie dagen kwamen de artsen met de juiste diagnose. Ik herinner mij dat ik eerst nog in het bed lag van buurjongetje Matthijs op wie ik verliefd was en in het ziekenhuis had ik een eigen knutseljuf. Ook fijn was de boterham met smeerkaas na dagen sondevoeding. Vervelend was alleen het waterijsje, een raket, dat ik de eerste dagen moest eten. Maar dat kwam ook door de dienstdoende zuster: ze had kort haar en vrouwen met kort haar vatte ik niet. Na negen dagen mocht ik naar huis. Ik gaf David eerst nog een rondleiding. ‘Mijn paleis’ noemde ik het ziekenhuis. De genezing verliep voorspoedig. Charlotte had kort na mijn thuiskomst de foto ingelijst. Hij hangt nog steeds op mijn kamer. Zij ziet de liefdevolle omarming, maar denkt ook aan wat mis had kunnen gaan: blijvend gezichtverlies, of misschien zelfs erger. Voor mij is het de mooiste foto die ik bezit. Het toont hoe goed we het destijds hadden én hebben.”