Column

Mannenwereld

Dat viel me nou tegen van die aardige paus Franciscus. Onlangs ontving hij koning Willem-Alexander met zijn gezin. Op een foto zien we de paus poseren tussen het koninklijk paar en de drie dochters. Man in het wit tussen mensen in het zwart. Een opmerkelijk kleurcontrast, goed gecomponeerd door de fotograaf, zou je bijna denken.

Bijna, want zo is het niet gegaan. Máxima mócht niet in het wit verschijnen. Dit voorrecht bij pauselijke audiënties, ook wel privilège du blanc genaamd, is alleen weggelegd voor katholieke koninginnen en prinsessen die met een katholieke monarch zijn getrouwd. Máxima is weliswaar katholiek, maar zij was zo onverstandig met een protestant te trouwen en dan mag je kennelijk als vrouw geen aanspraak maken op de kleur van de onschuld.

Had de paus haar geen dispensatie kunnen verlenen, of voelde hij daar niet voor? Sneu voor Máxima die haar vorstelijke collega’s uit onder meer België, Monaco en Spanje op foto’s wél in het wit kon zien schitteren.

Willem-Alexander mocht, man zijnde, aantrekken wat hij wilde, en hij had nu ook maar een zwart pak gekozen. Jammer, want het zou iets van het protest van een protestant hebben gehad als hij zich ondeugend in een wit behangerspak (benaming van W.F. Hermans voor een wit kostuum van Reve) naast de paus had gevoegd.

Dat hele privilège du blanc kan op deze manier niet tot een van de vrouwvriendelijker tradities van het Vaticaan worden gerekend. Daaraan is wel enige behoefte in een week die toch al zo vrouwonvriendelijk begon met een opvallende publicatie in The New York Times onder de kop ‘For Women in Advertising, It’s Still a ‘Mad Men’ World’.

Mad Men, dat was die tv-serie over de door mannen beheerste Amerikaanse reclamewereld uit de jaren zestig. De mannen daarin zopen, rookten en gingen vreemd als ze op kantoor hun briljante projecten hadden uitgedacht, de vrouwen zagen, hooguit bescheiden morrend, vanuit de marge toe. Je zou het een vrouwonvriendelijke serie kunnen noemen, maar mij leek het meer een serie over een vrouwonvriendelijke of, beter, vrouwonverschillige wereld. Om het voor de vrouwen op te nemen, noemde ik hoofdpersoon Don Draper altijd Don Druiper, maar dat heeft niet veel geholpen.

The NYT ging op onderzoek in de reclamewereld anno nu en kwam tot weinig vleiende ontdekkingen. Het personeel in die wereld bestaat voor bijna 50 procent uit vrouwen, maar slechts een klein aantal is tot de topfuncties doorgedrongen – en ook die klagen nog. Susan Credle, creative officer bij het reclamebureau FCB, zegt dat ze op haar werk zo weinig mogelijk emotie toont, „omdat ze me anders onmiddellijk als dat gekke wijf zien”.

De ondervraagde vrouwen vinden het verbazingwekkend dat de reclamewereld de wereld van de blanke man is gebleven. Ze voelen zich vaak genegeerd en sociaal buitengesloten door mannelijke collega’s. Dat gebeurt vooral op zakelijke bijeenkomsten die tegelijk sociale uitstapjes zijn.

Sommige vrouwen klagen over het veelvuldige commentaar op hun uiterlijk of over handtastelijk gedrag van collega’s. Seksediscriminatie zien ze vooral ook terug in de inhoud van de advertenties: moeders in de keuken, mannen achter het stuur. Dat is niet zo vreemd want slechts 11 procent van de vrouwen werkt als ‘creative director’.

Kortom, de reclamewereld draagt nog altijd mannenkleren.