Luisteren: dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Met aandacht voor de nieuwe albums van Brian Eno, The Boxer Rebellion, Ronald Snijders, Wim Henderickx, Mad About Mountains en meer.

  • ●●●●●

    Rolando Villazón: Treasures of Bel Canto

    rolando

    Arme Rolando Villazón. Elke nieuwe cd is sinds zijn stemband-operatie in 2010 aanleiding tot reflectie op zijn gebroken groei. Vroeger de grote belofte; inmiddels de tenor die de grootste van zijn tijd had kúnnen zijn. Zo bezien is het een gunstig teken van continuïteit dat de Mexicaan nog altijd veel fans, een prestigieus label en de grootste operahuizen aan zijn voeten heeft. En in Treasures of Bel Canto doet Villazón precies wat de relatief weinig veeleisende liederen van Bellini, Rossini, Donizetti en Verdi van hem verwachten: gewoon mooi zingen, met trefzekere uithalen, veel warmte en een snikkend timbre. De oorspronkelijke pianobegeleidingen zijn nu erg keurig georkestreerd, en worden door het Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino o.l.v. Marco Armiliato braaf uitgevoerd. Floris Don

  • ●●●●●

    Brian Eno: The Ship

    brian

    Brian Eno durft na een 45-jarige muziekcarrière (lid van band Roxy Music, uitvinder van ambient music, sparringpartner van David Bowie, producer van U2 en Coldplay) nog steeds te beweren dat hij geen muziekinstrument beheerst. Juist in zijn éénvingerig toetenspel en abstract stemgebruik is hij de meester. Het lange titelnummer van zijn 27ste soloalbum The Ship begint ambient. Pas na zes minuten valt de roboteske zang in en doemen de contouren op van een album dat geïnspireerd werd door de lessen die de Eerste Wereldoorlog en het zinken van de Titanic ons kunnen leren. De tweede lange soundscape ‘Fickle Sun’ eindigt met een matige cover van The Velvet Undergrounds ‘I’m Set Free’. The Ship is een deur naar Eno’s eerdere werk: begin bij het onovertroffen album Music For Airports (1978). Jan Vollaard

  • ●●●●●

    The Boxer Rebellion:Ocean By Ocean

    boxer

    In 2005 verdiende The Boxer Rebellion het predikaat “next big thing”. De Engelse band met Amerikaanse zanger koppelt een groots en galmend geluid aan de melancholie van een oprechte indieband. Het succes bleef achter bij de belofte. Op het vijfde album Ocean By Ocean beantwoordt The Boxer Rebellion het vertrek van gitarist Todd Howe met een weids geluid en weelderige refreinen die lonken naar stadionpop. Het meest nadrukkelijk gebeurt dat in ‘You Can Love Me’ dat van U2- en Coldplay-ismen aan elkaar hangt. Op de beste momenten neigt dit tot in de puntjes verzorgde album naar The National, als het brave broertje van die net iets meer onder de huid kruipende band. JV

  • ●●●●

    Ronald Snijders: The Nelson & Djosa Sessions

    ronald

    Terwijl de ene na de andere ‘vergeten’ muzikant uit Afrika of Zuid-Amerika wordt herontdekt op mooie verzamelplaten, vergeet je nog wel eens te kijken naar wat zich vlak onder je neus bevindt. De eerste vijf albums die fluitist Ronald Snijders in de jaren zeventig en tachtig uitbracht in Nederland zijn gewilde platen voor fijnproevers en muzikanten wereldwijd. De funk en fusion van Snijders is dan ook nergens anders te horen, want niemand combineert de rijke invloeden van Suriname met soul en jazz op dwarsfluit. Nu zijn de beste stukken opnieuw bewerkt door de producers Nelson & Djosa met een gouden greep uit mondiaal succesvolle Snijders-bewonderaars: trompettist Avishai Cohen tekent voor Kasekojazz, Bassekou Kouyate speelt toepasselijk Mali Funk en ook Ed Motta, Azymuth en Orlando Julius zijn te gast. Zeer geslaagd nieuw oud werk van Ronald Snijders. Leendert van der Valk

  • ●●●●

    Wim Henderickx: DeFilharmonie, Edo de Waart e.a.

    wim

    Drie stukken staan er op deze aan de Belgische componist Wim Henderickx (1962) gewijde dubbel-cd, en ze zijn alledrie totaal anders. Dat is leuk, maar ook richtingloos. En eigenlijk zijn het vier stukken: van ‘Empty mind’ zijn twee versies opgenomen, een voor hobo en elektronica, en een langere bewerking met orkest. Oosterse filosofie en muziek vormen een bron van inspiratie voor Henderickx, al vermijdt hij (meestal) de exotische clichés. Zo werkt de vloot stoomboten die in het deel ‘Contemplation’ voorbij lijkt te varen behoorlijk op de zenuwen, en hetzelfde geldt voor de krolse solohobo. Maar fascinerend is het wel. Constanten zijn een beweeglijke ritmiek en de queeste naar ongehoorde klank en kleur. Voorts het Messiaen-achtige ‘At the edge of the world’ en de swingende medinamuziek van slagwerkconcert ‘Groove!’. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Sturgill Simpson:A Sailor’s Guide To Earth

    sturgill

    Het country&western-genre wordt nu en dan opgefrist door artiesten die zich niet houden aan de in Nashville geldende richtlijnen. Ze gebruiken een lapsteel-gitaar en buigen hun stem in kronkels, maar klinken alternatiever (Lyle Lovett), ruiger (de nieuwe zangeres Nikki Lane) of exuberanter, zoals de 37-jarige Sturgill Simpson op zijn derde solo-cd A Sailor’s Guide To Earth. Simpson uit Kentucky speelde eerst bluegrass, ooit de voorloper van country, maar sinds hij drie jaar geleden zijn solocarrière begon, laat hij meer stijlen en instrumenten toe. Het nieuwe album begint verbijsterend: door de tempoversnelling halverwege openingsnummer ‘Welcome To Earth (Pollywog)’, draait de sfeer van country naar volbloed soul met een schetterkoor van blazers en opgewonden zangstemmen. Ook ‘All Around You’ is mooi opgebouwd met langgerekte blazers en aanzwellende emotie. Helaas heeft Simpson soms te overdadig uitgepakt, met én de countryknauw, én de soulblazers, én een saus van violen, waardoor de melodie topzwaar beladen raakt. Maar Amerika heeft blijkbaar behoefte aan een avontuurlijke countryzanger, want A Sailor’s Guide To Earth is met klaroengeschal ontvangen en werd afgelopen week in de Billboard-lijst alleen voorbij gestreefd door Prince-albums. Hester Carvalho

  • ●●●●

    White Denim: Stiff

    white

    De Texaanse band White Denim doseert beter op hun nieuwe, zevende cd Stiff. Dit kwartet, opgericht in 2006, speelt zo’n beetje alle Amerikaanse oerstromingen: boogie, blues, country, rock en soul. Het parcours leidt hier van seventiesrock (met zweem van Steely Dan) naar dronkemansboogie, om vervolgens terecht te komen bij de prachtige slaapkamersoul van ‘Take It Easy’, waarin zanger James Petralli zijn verleidelijkste falsetstem laat horen. De muzikanten spelen vaardig, met een mooi rauw geluid in zowel stem als gitaar. Maar de slalom van stoere-mannenmuziek naar subtielere instrumentaties is soms verwarrend, alsof elk nummer een andere band laat horen. HC

  • ●●●●

    Mad About Mountains:Radio Harlaz

    mad

    En net als je denkt dat Americana en country onlosmakelijk verbonden zijn met de Smoky Mountains of de heuvels van Texas, verschijnt het derde album van Mad About Mountains - en blijken die bergen zich niet te bevinden in Tennessee of Kentucky. Dit zijn Belgische bergen want deze band komt uit Herk-de-Stad, vlakbij Limburg. De muzikanten benaderen de countrystijl als hartstochtelijke liefhebbers. Zelden krijgt de schoonheid van de lapsteel en de pedalsteel zoveel ruimte als hier, niet vaak klinkt de mondharmonica zo eenzaam. Zanger Pol Meunier kan soms klagen als Neil Young, maar heeft ook een luchtig geluid. De gitaar zwelt en krimpt in vlammende klanken, omlijst door lichte drums en Meuniers bedachtzame mijmeringen. Soms zijn de nummers melodieus, soms associatief. Dan hoor je zacht windgeruis waar een gitaarschreeuw doorheen breekt. Dat is genoeg. HC