Heeft Lubach de VPRO straks nog wel nodig?

lubach

Vloggers maken minstens een keer per dag een video over gebeurtenissen in hun eigen leven en plaatsen die dan op YouTube. Sommige van die dagboekauteurs zijn razend populair, vooral bij piepjonge kijkers, en kunnen heel goed leven van de miljoenen views, waar YouTube ze voor beloont. Bovendien is het noemen van de namen van producten voor vloggers met veel volgers buitengewoon lucratief.

Langzamerhand maakt ook de televisiekijker kennis met fenomenen als Enzo Knol of de jongens van StukTV. Er gaapt echter een diepe kloof tussen wat zij en hun kijkers leuk vinden en de rest van de wereld. Vloggers hebben relatief vaak helemaal niets interessants te melden.

Maar wat gebeurt er als mensen die al bekend waren en bovendien wel iets willen en kunnen vertellen, zich van dit medium bedienen? Sinds vorige week plaatst televisiemaker, componist en schrijver Arjen Lubach elke dag zijn Filmpje van Arjen op YouTube. In een sessie waarin hij vragen van kijkers beantwoordt, legt hij uit dat er met die vorm weinig mis is. „Je hebt heel goeie house en heel slechte house, vette metal en waardeloze metal. Het genre zegt niet zo veel.” Het lijkt soms wel of Lubach met buitenformaat pet op zijn hoofd en wandelend met selfiestick langs de Amsterdamse grachten een vlog parodieert.

Maar het meeste wat hij meemaakt, veelal in gezelschap van vriendin, schrijfster en ervaren blogger Martine de Jong, is wel degelijk spannend. Hij babbelt met Louis Theroux die hij bij een voorstelling in EYE moet interviewen, leert hoe je een kreeft moet bereiden en bespiegelt over het verschil met een gehaktbal, samplet geluiden van Koningsdag („je kunt niet in Amsterdam wonen en dat feest negeren”) en bezoekt de voorvertoning van het programma De Wereld Rond in 6 Stappen (Net5), waarin hij met collega Tex de Wit probeert via zes tussenpersonen een bewoner van de Namibische woestijn te koppelen aan een internationale ster.

Het is geen Super Stream Me, waarin een compleet leven via internet gedeeld wordt. Lubach is selectief en doet voortdurend geheimzinnig over zijn werk aan projecten, die voorlopig nog geheim moeten blijven.

De hoofdpersoon moet een lamme arm hebben van de selfiestick of camera op armlengte, maar hij weet wel wat voor aardige dingen je met beeld en geluid kunt uithalen.

We zien dat natuurlijk steeds vaker, dat televisiemakers zichzelf gaan filmen. Voor RTL Nieuws deed Midden-Oostencorrespondent Olaf Koens bijvoorbeeld een stand-upper met selfiestick in de net op IS heroverde Syrische stad Palmyra.

Als die Filmpjes van Arjen (zelf gemonteerd en dus heel tijdrovend) maar genoeg volgers krijgen, en dat kan heel snel gaan, dan heeft hij misschien geen VPRO of netmanager meer nodig en kan hij zijn televisie deels in eigen beheer gaan vervaardigen. Low budget, uiteraard. Maar het is een zeer opwindend vooruitzicht, deze mengvorm van nieuwe media met bekende gezichten uit de oude.