Colombiaans zoutzuiltje

De Colombiaan Nairo Quintana werd zondagmiddag gehuldigd als eindwinnaar van de Ronde van Romandië. Een gemene ronde. In het Franssprekende deel van Zwitserland was traditiegetrouw een parcours uitgezet waarop alleen een heel compleet renner kon winnen: tijdritten, bergritten, relatieve rustmomenten. Traditiegetrouw was ook het klimaat alleen voor de meer complete renner weggelegd: in april moet je niet in Romandië zijn om te koersen.

Nairo Quintana op het podium tijdens de slotceremonie. Als er één renner niet geschikt is om gehuldigd te worden, dan is het Quintana. Hij staat als een zoutzuiltje een zoutzuil te wezen. Als de rondemissen tweezijdig hun lippen op zijn wangen drukken, glimt hij niet. De bovenlip trekt iets op ten teken van een lach, maar of hij werkelijk lacht blijft zeer onzeker. De nek trekt zich terug waardoor het lijkt of het hoofd door een prehistorische beeldhouwer rechtstreeks op de romp is geplaatst. De missen steken met kop en schouders boven hem uit. Ze moeten bukken om hem te kunnen kussen. Alsof Quintana in zijn plaats een rituele pop heeft afgevaardigd.

Quintana vertrok naar huis na de Ronde van Romandië. Hij gaat zich voorbereiden op het echte werk. De doelen die hij zich gesteld heeft zijn niet gering: het winnen van de Tour, het winnen van de olympische wegwedstrijd in Rio, het winnen van de Vuelta. Waar staat zijn huis dan? Het staat in de regio Boyacá, op ongeveer 3.000 meter boven de zeespiegel. De concurrentie moet zich behelpen met een ten hemel schreiende hoogtestage op een vulkaan te Tenerife, maar Quintana keert terug naar de warmte van het Colombiaanse geboortenest.

In de zomer van vorig jaar verscheen er een mooi artikel in deze krant waarin de geboortegrond van Nairo Quintana nader werd belicht. De burgemeester ter plekke drukte de verslaggever op het hart vooral niet de fout te maken armoe te verwarren met nederigheid. Er waren er al te veel langsgekomen die in Nairo’s pedalendans een vlucht uit de armoe dachten te zien. Nairo was gewoon als nederig mens geboren, punt aan de lat.

Aan de minder favorabele jeugd van Quintana had de burgemeester duidelijk geen boodschap. De positieve uitstraling van vandaag was van veel groter belang. Nairo was het gezicht geworden van een campagne tegen het machismo. Hij, ‘de nieuwe man’ die gewoon lief is voor zijn vrouw, houdt alle vastgeroeste Colombiaanse mannen een spiegel voor: „Je bent meer man als je minder macho bent.”

Als Nairo terug is in Colombia brengt hij altijd een bezoek aan het kerkje dat toegewijd is aan Onze Lieve Vrouw van het Wonder, zo wist de uitbaatster van een restaurantje te vertellen. Ik ben ervan overtuigd dat Nairo zich meer vastklampt aan de genade van de Lieve Vrouw dan aan de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van rode bloedlichaampjes op hoogte.