Atlético Madrid eerste finalist Champions League

Bayern won de tweede wedstrijd (2-1), maar op basis van een uitdoelpunt staat Atlético straks in de finale in Milaan.

Gabi Fernandez (Atlético) en Franck Ribery (Bayern) vechten een duel uit. Foto Matthias Schrader / AP

Het had het seizoen moeten worden waarin Pep Guardiola zijn Bayern-tijdperk vervolmaakte met de enige prijs die hij in Beieren nog niet won. Maar zover komt het niet. Na de uitschakeling tegen Atlético Madrid is zeker dat de Spanjaard in München afscheid neemt met minstens twee landstitels en de nationale beker. Niet met de befaamde trofee van de Champions League, die hij zo graag had willen winnen voor zijn vertrek naar Manchester City.

Een grote zonde? Dat niet. Maar de teleurstelling zal groot zijn bij de trainer die zo graag wilde voldoen aan het ideaalbeeld van de Duitse rekordmeister. Daar waar grootsheid het doel is en er op sommige dagen zomaar 2.000 fans komen kijken naar de training. Bij een club van deze statuur hoort zo nu een dan een triomf in de elitecompetitie van Europa.

Samenvatting

San Siro

Maar evenals Lissabon en Berlijn bleek ook stadion San Siro in Milaan een onbereikbaar doel. Daar speelt Atlético binnenkort de finale, terwijl Guardiola zijn ploeg voor de derde keer op rij zag worden uitgeschakeld in de halve finale. En voor de derde keer op rij tegen een club uit zijn geboorteland. In 2014 was Real Madrid de betere, in 2015 Barcelona en nu, op een sensationele avond in 2016, was dat Atlético. Extra bitter voor Guardiola is dat hij juist werd gehaald om het Spaanse succes over te brengen naar München. Het credo was: als de Duitsers niet van Spanjaarden kunnen winnen, kon een succesvolle Spanjaard dat misschien wel.

Tot de laatste seconden mocht Bayern blijven hopen op de finale, doordat Fernando Torres tien minuten voor tijd een strafschop miste. Mogelijk zat er daardoor net zo’n ontsnapping in als tegen Juventus, toen Bayern uitschakeling in de blessuretijd voorkwam. Maar Atlético hield stand, waardoor de kans groot is dat de finale straks tussen twee Spaanse clubs gaat, als Real Madrid woensdag afrekent met Manchester City.

Bundesliga en beker

Voor Guardiola rest in 2016 alleen nog het winnen van de Bundesliga en de Duitse beker. Hij die altijd meer wil en geldt als een vakidioot in de goede zin van het woord. Iemand die zo meeleeft met hetgeen er op het veld gebeurt – vaak gebarend als een dirigent - dat hij na de wedstrijd steevast is uitgehongerd. In het boek Herr Pep, over zijn eerste seizoen bij Bayern, noteerde de Spaanse auteur Marti Perarnau hoe de trainer altijd het buffet in het spelersrestaurant aanvalt na afloop van de wedstrijd. Niet één zalmsteak eet hij dan, maar twee.

Terwijl hij zijn honger stilt, zet hij uitvoerig uiteen wat er tijdens de wedstrijd allemaal niet goed ging. Dat is de perfectionist in Guardiola. Nooit tevreden, altijd op zoek naar vooruitgang. ,,Hij staat zichzelf nooit toe om achterover te leunen en te zeggen: dit is briljant’’, zei Bayern aanvoerder Philip Lahm over hem. Middenvelder Thiago merkte op dat Guardiola niet van voetbal geniet. ,,Omdat hij altijd op zoek is naar wat er fout is gegaan, zodat hij dat weer kan verbeteren.’’

Niet uit te putten

Dat arbeidsethos paste goed bij de ijver en toewijding die de Duitse topclub Bayern graag uitstraalt. De bestuurders in Beieren hielden daar wel van, zo’n trainer die na avondwedstrijden uren blijft hangen, maar de ochtend erop gewoon weer om 8.00 in zijn kantoor zat. Soms was Guardiola daar zes uur lang bezig met het analyseren van de beelden van de avond ervoor. Onuitputtelijk.

De trainer is het gewend om verantwoordelijkheid te nemen en dat deed hij ook vorige week. In Madrid, waar Bayern de heenwedstrijd met 1-0 verloor, zei hij te accepteren dat in Duitsland wordt verwacht dat hij de Champions League wint. Eens in de drie seizoenen dat hij nu trainer is bij Bayern moet hij toch de Europese elitecompetitie kunnen winnen. ,,Anders is mijn periode bij Bayern niet af.’’

15 miljoen

In München had daartoe een eerste stap willen zetten door af te rekenen met Atlético. Die ploeg geldt verdedigend als buitengewoon sterk – de laatste zes duels kreeg Atlético geen doelpunt tegen – maar het was Bayern dat voetbalde in het snelle ritme dat Guardiola nastreeft. Consequent naar voren, met volle pressie vooruit, als een machine die alleen op volle toeren kan draaien. Aanvankelijk kon Atlético alleen maar tegenhouden. Later sloegen de Spanjaarden alsnog toe.

Terwijl het bij rust al 2-0 had kunnen staan. Thomas Muller miste de strafschop die Bayern kreeg na vasthouden van José Maria Gimenez. Langdurig keek de spits in de hoek waarin hij de bal ook zou schieten, voorspelbaar genoeg. Muller was in Madrid nog reserve geweest, wat Guardiola op kritiek was komen te staan. Hoe kon hij? Waarna Guardiola tegen journalisten zei: ,Ik ben nog niet dood. Jullie mogen mij afmaken als we het volgende week niet gered hebben.’’

Gered heeft Bayern het niet. Guardiola gaat bij Manchester City tien miljoen meer verdienen dan de 15 miljoen euro die hij jaarlijks ontvangt bij Bayern, maar de kans is groot dat hij die extra miljoenen had willen inruilen voor het blinkende zilverwaar van de Champions League.