#Klikturk

Waarom in de media? Benaming voor wie kritiek op Erdogan bij de politie meldt. Waar komt het vandaan? Net als ‘juichturk’ veel gebruikt door Ebru Umar.

Een zekere feitelijkheid kun je de nieuwe scheldwoorden juichturk en klikturk niet ontzeggen. Er zijn immers Nederlanders van Turkse afkomst die maatregelen van de regering-Erdogan tegen West-Europese beledigingen aan het adres van de Turkse president luidkeels toejuichen in de sociale media. En de oproep van de Turkse ambassade om beledigingen aan het adres van Erdogan daar te melden mag dan bij nader inzien weer zijn ingetrokken, het was wel degelijk een invitatie tot klikken.

Het probleem is dat onder anderen de Turks-Nederlandse columniste Ebru Umar beide benamingen sinds haar landarrest (dat woord bestond al) in de Levant beide uitdrukkingen zo vaak en gretig gebruikt op Twitter, dat ze als beledigingen worden opgevat. In een gesprek in Pauw (terugkijken hier) met vier jonge Nederlanders van Turkse afkomst bleek dat zelfs het neutrale Nederturk als grievend wordt ervaren, zeker uit de pen of mond van Umar.

Twitter avatar umarebru Ebru Umar Dankzij de klikturken draait m’n credit card overuren. Hoe warm is het eigenlijk bij jullie? https://t.co/xjM4QyaLbR

Dat is interessant, want het is in zekere zin het eindpunt van een lange reeks pejoratieve typeringen van etnische minderheden, die met een stemmingmakend voorvoegsel ook hun hoofdletter verliezen. Misschien begon het ooit met pindachinees en poepchinees, volgens Van Dale „goedmoedige beledigingen wegens een lichtbruine huidskleur” en kende het een voorlopig dieptepunt met de kutmarokkaan.

Ook al zijn het ónze poepchinezen, leuk om het naar je hoofd geslingerd te krijgen is het natuurlijk nooit. En dan is zelfs Nederturk een zware last geworden.

Ik zag de afgelopen week op Twitter in een contra-aanval ook de term ‘Nederlandse Nederlander’ langskomen, als typering voor echtparen met praktische kapsels en een voorliefde voor Zwarte Piet. Zeg maar: Kaas.

Het komt ook door de wedergeboorte van dat verdomde nationalisme, dat in beschouwingen voortdurend mensen worden gedefinieerd als lid van een groep, die per definitie minderwaardig is aan de groep waartoe de scheldende partij behoort. In het voetbalstadion was dat tot voor kort een begrijpelijke reactie, die op die plek ook relatief het minste kwaad kon. Daar konden rotmoffen en kankerhollanders elkaar gecontroleerd de kop inslaan. Maar nu is het deel van de teringidentiteit geworden.

Meer lezen over tech en media? Volg ons op Twitter: @NRCTechMedia