Leven zonder internet? Wat een luxe

Marc Hijink bespreekt ontwikkelingen in tech. @MarcHijinkNRC

In een wereld die altijd verbonden is moet je af en toe kunnen uitloggen. De actie 2belminutenstilte roept daarom op om tijdens de Nationale Dodenherdenking twee minuten je telefoon uit te zetten.

Het is een nobel doel, even smartphonevrij om stil te staan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en te beseffen dat de vrijheid waarin we nu leven niet zo vanzelfsprekend is. Sidney Vollmer, een van de initiatiefnemers, hoopt dat de actie ons ook bewust maakt van de overdosis impulsen waaraan we ons dag in, dag uit blootstellen. Vollmer noemt het ‘post-digitalisme’: het afgelopen decennium omarmden we elke vorm van online vertier en zijn daardoor met veel te veel dingen tegelijk bezig. In die continue staat van afleiding raak je jezelf kwijt. De balans is zoek, aldus Vollmer.

We laten ons ketenen door draadloze apparaten. Hoe kun je je onttrekken aan de continue informatiestroom? Simpel: ga naar een plek zonder bereik. De VPRO wijdt zondag een Tegenlicht-uitzending aan het thema ‘Offline als luxe’. Daarin staat de Whitespots-app centraal, die gebieden zonder wifi of telefoonsignaal in kaart brengt. „Whitespots zijn de nieuwe naaktstranden”, zegt filosoof Koert van Mensvoort. Voor mensen die zichzelf willen zijn, niet langer bedekt door hun digitale afgietsels.

Terwijl we whitespots in de westerse wereld koesteren als een luxe, is tweederde van de wereldbevolking nog offline. Daarom bouwt Facebook een vliegende internetbrigade van drones die boven Afrika en Azië zweven om afgelegen gebieden te verbinden. Google heeft Project Loon; ballonnen met internet for everyone.

Ik ben nu op weg naar een whitespot. Het hotel in het Zuid-Afrikaanse St. Lucia (maps) heeft als slogan ‘Geen Internet!’, zodat je echt kunt genieten van de nijlpaarden die daar door de straten lopen. De notebook moest helaas wel mee op vakantie, om nog wat verhalen af te ronden. Ziek, ik weet het. Op weg naar Schiphol vergat ik – overdosis werk, slaaptekort – mijn laptoptas in de bus. Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Was dit hemelse interventie om mij tot een offline vakantie te dwingen?

Gelukkig kon ik mijn spullen traceren via de Zoek mijn iPad-functie – die zat ook nog in de tas. Dankzij eerlijke reizigers, een aardige buschauffeur en een kordate helpdeskmedewerker van U-OV had ik de tas binnen drie kwartier terug. Een invoelende taxichauffeur scheurde naar Schiphol, net voor het sluiten van de gate. Hij accepteerde zelfs dat ik niet contant betaalde – wie heeft er nog cash bij zich? – maar met een online overboeking via de telefoon.

Lang leve de verbonden wereld, dus. En nu gaat-ie uit. Met de hartelijke groeten vanaf mijn nieuwe naaktstrand.