Ned. Kamerkoor overtuigend

Soms is het net alsof je naar een natuurfilm in slow motion kijkt als je Peter Dijkstra (37) ziet dirigeren. Als hij (twee meter) zijn armen uitstrekt, heeft hij wat weg van adelaar – een elegante roofvogel met indrukwekkende spanwijdte, wiens vleugels continu in beweging blijven. Zo’n vloeiende slag is zeldzaam en op zich al een reden om naar een concert te gaan: zie het succes van Valery Gergiev.

Dijkstra maakte internationaal furore vanaf het moment dat hij in 2005 leider werd van het Chor des Bayerischen Rundfunks. Nu moet hij als chef-dirigent het Nederlands Kamerkoor terugbrengen naar de top. Dit weekend leidt hij er zijn eerste a cappella-programma als chef, met Frans getint repertoire: muziek van Ton de Leeuw (À cette heure du jour), Olivier Messiaen (de Cinq rechants) en Pierre Villette (Hymne à la Vierge).

Het koor overtuigde in al deze stukken, donderdag in het Arnhemse Musis Sacrum. Maar de zangers maakten de grootste attractie van de dubbelkorige Mis van Frank Martin. Harde cesuren maakte Dijkstra niet: het dynamisch verloop was er een als van een intensief heuvelprogramma op een hometrainer, maar de klankstroom stokte geen moment. Dijkstra’s slag is niet alleen vloeiend, hij is ook dwingend: over zijn intentie kan geen misverstand ontstaan. Met veel gevoel voor climaxwerking en een gulle Romaanse toets loodste hij zijn koor door het Credo. Hij nam het stuk al eens op met zijn koor uit München. Het is te hopen dat hij dat ook met zijn nieuwe club doet.