Hyperluxe eetcafé trekt vooral veel jong publiek

Foto Maurice Boyer

Ze hebben het weer geflikt, de Wijzen uit het Oosten. Al eerder maakten deze horecajongens van de Biertuin, Smokin’ Barrels en Basquiat (allemaal in Oost) een uitgaans-hit en ook hun nieuwste project LouieLouie is een groot succes. Het eetcafé puilt elke avond uit; je kunt er niet reserveren. Vroeger heette het East of Eden en ook toen viel het op door de prachtige ligging: in een statig hoekpand met hoge ramen rondom, een royaal terras en zicht op het Tropenmuseum en het Oosterpark. Nu is het secuur gemoderniseerd met hyperluxe materialen, hout en bamboe, flink wat groene kamerplanten en andere hipsterelementen, zoals hertengeweien, koeienhuiden aan de wand, een aquarium, grote ronde glazen met gt’s (gintonic), bier van een eigen brouwerij, O ja, en daar hoort ook wat te eten bij, in kleine hapjes die min of meer gelijktijdig op tafel komen, shared dining. Bij LouieLouie kozen ze voor de Mexicaanse keuken met een Aziatische toets en – slim voor een niet al te uitgebreide keuken – veel elementen komen in verschillende gerechten terug. Wij proberen zoveel mogelijk te proeven en na een lekker bordje pimientos de padrón, Spaanse groene pepers met sesamzaad en munt (5,95), schieten we uit de startblokken met drie Koreaanse taco’s (8,95), frijoles (7,95) en salted cod (7,95), gepekelde kabeljauw dus. De taco’s zijn lekker, het vlees is langzaam gegaard en mooi mals. Helaas proeven we nauwelijks iets van de komkommerkimchi, een variant op de gefermenteerde witte kool, wat een uitgesproken smaakmaker is. De kabeljauw is uitdagend zout, zuur en pittig, maar slordig gesneden; de dunne plakjes vis moeten we van elkaar lostrekken. De in limoen ingelegde rode ui met koriander, jalapeño en grapefruit erbij zijn smakelijk. De frijoles bevallen uitstekend: een smeuïge zwarte bonenschotel met kaas en maïs, de schaaltjes guacamole, crème fraîche en groene tomatenchutney erbij maken het tot een stevig, warmbloedig gerechtje. Er staan trouwens ook drie verschillende hotsauces van Kitchen Republic op tafel, van hot naar hottest – bij die laatste springen de tranen in je ogen.

We drinken een fris huisbier met citrus van Two Chefs Brewing (4,50) en een glas rode wijn, een blend van cabernet sauvignon en merlot (4,50). Aan de wijnen vallen ze zich hier geen buil, maar bijzonder zijn ze niet. De tweede gang gerechten komt op tafel: drie taco’s roasted chicken (7,95) en chili cheese fries (6,95). De taco’s met kip zijn uitstekend, lekker met rode kool, tomatensalsa en koriander, maar zou wat royaler met avocado belegd kunnen worden, en de chili cheese fries… tja. Het is een Mexicaanse variant op de kapsalon, een grote, massieve berg ingrediënten, zoals zoete aardappelfrietjes, pulled porc, feta, cheddar en pittige smaakmakers als rode pepertjes. Hiermee metsel je de allerstevigste bodem voor een avondje stappen, maar ons kan het niet bekoren: het ziet er niet uit, we eten het niet op. Ten slotte komen er nog twee desserts op tafel: worteltaart (5,50) en bananabread (3,95). De worteltaart smaakt muf, is duidelijk niet vers want zelfs de room is droog, maar het bananenbrood maakt alles goed, het is een soort wentelteefje met gezouten boter en de smaak van rijpe banaan… zalig!

In alle drukte houdt de vriendelijke, servicegerichte bediening de pas er stevig in en ook de keuken ligt op stoom; alle gerechten komen binnen anderhalf uur op tafel. Het is een professionele zaak, er komt vooral jong publiek dat zich zichtbaar amuseert met de harde muziek, de lekkere cocktails en het ‘opgeluxte’ eten. Voor ons, een tikje ouder en een weinig wijzer, is het er wat te lawaaiig en wat betreft eten zijn we inmiddels veeleisender geworden. Maar goed, misschien moeten we gewoon constateren dat dit uitgaan anno 2016 is en dat wij ons heil elders moeten zoeken.

Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan…