Lyrische achtbaanrit door fantasie van een creatief genie

Net zomin als de Amerikaanse multimediakunstenares zelf, laat Laurie Andersons Heart of a Dog zich gemakkelijk in een hokje plaatsen. Heart of a Dog is een absurdistisch requiem voor haar overleden hond Lolabelle, een pianospelende terriër. En een melancholische ode aan haar woonplaats New York, waar ze zich steeds minder thuis voelt. Maar Heart of a Dog is ook een lofi-animatiefilm. En een familiealbum met prachtig verwassen filmpjes, gedraaid met een Super-8-camera. En er zit ook nog ergens een treurdicht in de film verstopt voor haar levenspartner Lou Reed in verstopt, die ze in 2013 verloor.

Als de film dan toch íéts moet zijn, dan is het een ervaring, een lyrische achtbaanrit door de fantasie van een creatief genie. Maar pas op dat je niet denkt dat het allemaal lekker gek en grillig is. Want als je van de verbazing bent bekomen, blijkt dat Anderson een behoorlijk serieus, soms bijna taalfilosofisch betoog voert over wat je eigenlijk over de wereld kunt zeggen.

Wat is waarheid? Wat is de kracht van verhalen? Dat ze soms de taal van haar hond probeert te spreken, of op z’n minst een ander perspectief probeert in te nemen, is niet zo gek. Anderson ziet als boeddhist niet zoveel hiërarchische verschillende tussen de levende wezens op aarde. Maar ze heeft nog een andere, politieke reden. In het Amerika van na 9/11 is taal verdacht geworden. De surveillancemaatschappij die zij om zich heen waarneemt misbruikt woorden om verhalen over mensen te construeren die weinig te maken hebben met wie die mensen werkelijk zijn.

In de handen van veel kunstenaars zou zo’n theorie van alles zweverig worden, maar Anderson verliest nergens haar eigen relativiteit uit het oog. Haar humor is droog en prettig ironisch.