Kletsen jouw collega’s ook zoveel, op kantoor?

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

japke0

De stilte is het kostbaarste wat we hebben op kantoor en alles van waarde is weerloos. En dus is het er een voortdurend geklets om je heen in plaats van een stilte waarin je je eigen gedachten kan horen, waarin je kan nadenken, waarin je je in je verstand kan onderdompelen alsof je oren onder water zijn; een stilte waarin je de grootste problemen in een handomdraai oplost.

Niet dat het de hele dag stil moet zijn op kantoor, hou eens op zeg. Het is juist goed dat iedereen er over zijn vakantie tettert, zijn katten, zijn nieuwe baby, over de APK en de beste deals op Marktplaats. Anders zouden we binnen een paar uur alweer naar huis kunnen omdat iedereen zijn werk af heeft. Wat zou je anders thuis moeten - doodongezellig.

En toch zijn de beste collega’s de collega’s met wie je stil kan zijn, zoals je ook in de beste relaties zwijgend naast elkaar kan zitten zonder iets te hoeven zeggen over het weer, de seks en de menukaart. Mijn lievelingscollega is de collega die uren zwijgend achter me kan zitten zonder dat ik doorheb dat hij er is. En als ik hem dan zie, dan kruisen onze blikken elkaar op de manier waarop je soms een vreemdeling op straat aankijkt in een mysterieus, zeldzaam moment van elkaar volledig begrijpen.

270416X_japke_stilte

Helaas zijn de meeste collega’s bang om niets te zeggen. Nogal erg zijn de mensen die de hele dag ‘hoegaatie’ zeggen. Als de roep van de hoegaatievogel: ‘hoegaatie, hoegaatie, hoegaatie’. Of erger nog: ‘werk ze’ – wat betékent dat in godsnaam? Dat je plezier moet hebben in je werk, dat je hárder moet werken? Zijn die mensen je baas ofzo? Ik dacht het dus niet.

Mensen die ‘werkse’ zeggen moeten een volledige opstand van het arbeidersproletariaat over zich heen krijgen. Verplicht gaan lopen folderen voor de vakbond. Of het voorwoord schrijven voor het jaarverslag van een zieltogende organisatie. „We zien de toekomst met vertrouwen tegemoet.”

Want het is luchtvulling mensen, het betékent niks meer. Als je écht wilt weten hoe het met iemand is, of je je wilt bemoeien met iemands werkethos, heb je dat allang belangstellend gevraagd, dat hoef je niet plichtmatig te zeggen. Probeer liever eens niks te zeggen. Of iets dat je meent. ‘Wat heerlijk je weer te zien’ bijvoorbeeld. Of ‘wat een voorrecht om met jou te mogen werken’, ‘ben je nou alweer terug?’ of ‘we hadden het net over je’. Verder vind ik quizvragen heel leuk: ‘Beyoncé of Adèle?’; ‘sales afschaffen of gewoon voor de lol erin houden?’; ‘met wie zou je liever op een eiland zitten, met je baas of met Erdogan?’

Bij mensen die doorgaan met ‘hoegaatie’, kan je je naarste problemen op tafel gooien. Aambeien enzo, gordelroos in je oksel, paddestoelpuisten en obstipatie. En de werkse-zeggers? Daar kan een emmer rode verf overheen. Vooral als ze het zeggen als ze om drie uur naar huis gaan, tegen de jonge collega’s die tegen een burnout aanzitten: ‘werkse die paar uurtjes nog’. Het kost je even wat schoonmaakkosten, maar geloof me.

De voldoening is onbetaalbaar.