‘Boeken zijn mijn grootste zonde’

Verdienen en uitgeven Jaap van Dijkhuizen (76) is al tien jaar met pensioen, maar zit nooit stil. Poëziebundels en een autobiografische roman heeft hij op zijn naam staan, en hij doet vrijwilligerswerk. Met zijn vrouw woont hij in een koophuis in Velp.

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Mijn hele leven heb ik weinig interesse gehad in geld. Ik heb bijna veertig jaar als advocaat gewerkt en heb me op verschillende gebieden gespecialiseerd, maar wat ik verdiende boven wat we nodig hadden? Dat vond ik niet belangrijk. Ik denk dat er rond de 50.000 euro per jaar binnenkwam, maar precies weten doe ik dat dus niet. Het hoefde eigenlijk ook niet: ik kon alles met een gerust hart aan mijn accountant overlaten. Ik heb het wel altijd belangrijk gevonden mezelf te blijven ontwikkelen. Ik ben blijven studeren zodat ik niet eenzijdig, of erger: eendimensionaal zou worden.

„Schrijven deed ik als uitgesproken talig mens altijd al graag, maar sinds ik tien jaar geleden met pensioen ben gegaan, ben ik me meer gaan wijden aan het schrijven van gedichten en proza. Ik heb zelfs een paar boeken uitgebracht. Verdienen doe ik daar trouwens niet aan. Sterker nog: het kost geld. De opbrengst van mijn laatst verschenen bundel Vluchten gaat naar Stichting Vluchteling, omdat ik vind dat zij belangrijk werk doen. De laatste dertien jaar van mijn loopbaan werkte ik als asieladvocaat. Ik stond asielzoekers bij in hun juridische procedure. Op dit moment ben ik taalmaatje voor enkele vluchtelingen, een paar jonge jongens.

„Een pensioen heb ik niet opgebouwd, maar ik heb wel gespaard en op ons huis rust geen hypotheek. Bovendien heeft mijn vrouw een bescheiden pensioentje, dus samen komen we met gemak rond.”

UIT

‘Veel geld geef ik niet uit, maar een van mijn grootste zonden is toch wel de aanschaf van boeken. Zelden kom ik een boekwinkel uit zonder iets gekocht te hebben. Naast Franse, Italiaanse en Duitse literatuur lees ik de laatste tijd met name boeken op het gebied van filosofie, spiritualiteit, religie en poëzie, om vooral niet aan de oppervlakte te blijven. Zo herlas ik recentelijk werk van Martha Nussbaum en van Hannah Arendt. Ik waardeer beiden vanwege de sociale en politieke relevantie van hun werk.

„Mijn vrouw en ik hebben een seizoensabonnement voor Musis Sacrum in Arnhem. Vijf tot zes keer per jaar gaan we naar verschillende concerten, van oude muziek uit de zeventiende eeuw tot het Nederlands Kamerkoor. Wat dat betreft heeft Arnhem voldoende te bieden. Een concertabonnement voor een seizoen kost 130 euro: dat is één kaartje voor het Concertgebouw in Amsterdam. Ook bezoeken we regelmatig musea in Groningen, Assen, en Zwolle. Voor de grap bezocht ik vorig jaar in Amsterdam op één dag zowel het Rijksmuseum, als het Stedelijk Museum én het Van Gogh Museum. Dan heb je een museumkaart er zo uit. Al is het dan wel de vraag hoeveel je meekrijgt van de kunst.

„Als we niet op pad zijn kom ik graag in de natuur. Vast punt op mijn dagprogramma is een fietstocht door de bossen en over de heuvels van het Nationaal Park Veluwezoom. De uitgestrektheid en de stilte van het gebied betoveren mij.”