Luisteren: dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Met aandacht voor de albums van
Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, Cullen Omori, Hiromi, Mark Schilders, Henk Neven, Reinbert de Leeuw & Barbara Hannigan.

  • ●●●●●

    Edward Sharpe and the Magnetic Zeros: PersonA

    persona

    Zanger Alex Ebert van de Amerikaanse tienmansband Edward Sharpe and the Magnetic Zeros houdt ervan om een groot deel van zijn optredens tussen het publiek door te brengen. Hij wordt letterlijk op handen gedragen en de shows van de folkrockband lijken op religieuze bijeenkomsten, met statige meezingrefreinen en een frontman die zowel gangmaker als sjamaan is. Het vierde album PersonA markeert het vertrek van zangeres Jade Castrinos, waarmee Ebert alle ruimte krijgt om zijn messianistische neigingen te botvieren in ijle, betoverende zang en dromerige teksten over zijn vlucht uit de alledaagse realiteit. De nummers worden fraai opgebouwd van hard naar zacht, met groot resultaat in het liefdesliedje ‘No Love Like Yours’ en de hippielofzang ‘The Ballad of Yaya’. Geheide meezingers voor zonnige festivaldagen.

  • ●●●●●

    Cullen Omori: New Misery

    newmisery

    Een 25-jarige gitaargod uit Chicago die zijn solodebuut volspeelt met strofzuigerrock en nonchalant melodieuze vocalen, en die vervolgens New Misery noemt – dat lijkt niet erg geloofwaardig. Inderdaad is het nieuwe album van Cullen Omori nauwelijks neerslachtig te noemen. De voormalige voorman van de inmiddels opgeheven band Smith Westerns (destijds bestaand uit tieners) heeft de al te gladde rock waar Smith Westerns op het laatst naar neigde, vervangen door prikkelende liedjes. De gitaarstormen worden aangelengd met heldere synthesizerdeuntjes terwijl Omori zijn verlangende jongensstem drapeert over romantische bespiegelingen. Het geluid is niet origineel; Omori speelt een vriendelijke variant op het suizende Beach House, of, nog eerder, My Bloody Valentine. Maar hij schreef een aantal meeslepende melodieën, zoals ‘Cinnamon’, ‘Hey Girl’ en ‘No Big Deal’, waarbij smachtend publiek en springende festivalweides niet moeilijk voor te stellen zijn.

  • ●●●●●

    Hiromi:Spark

    spark

    Het is bijkans onmogelijk niet geïntimideerd te worden door het vuur dat de Japanse jazzpianiste Hiromi afgeeft. Met haar frêle lijf zet ze zich helemaal in om haar muzikale verhaal te vertellen: onstuimig bewegend over de toetsen. Haar improvisaties razen als een tornado voorbij. De oud-studente aan de Berklee College of Music in Boston, die ontdekt werd door pianist Chick Corea, maakte in 2003 haar debuut met Another Mind. Met een nu eerste plaats in de Billboard-jazzlijst voor haar nieuwe moderne jazzalbum Spark heeft de 37-jarige pianiste uit de Japanse stad Hamamatsu een succes te pakken. Het is haar vierde album met haar krachtige trio, bassist Anthony Jackson en drummer Simon Philips. Spark stroomt, als haar concerten, over van energie en snelheid in alle stijlen. Even is dat een best prettige overdosis vol uiterst rappe motiefjes in jazz, fusion en bebop, terwijl haar ritmetandem leunt op zware grooves. Maar na zoveel snelle nootjes voel je dat het toch ontbreekt aan een diepere waarde: emotie.

  • ●●●●

    Mark Schilders: Fabrik

    fabrik

    Op uitnodiging van Stichting Jazz International Rotterdam mocht Mark Schilders in 2014 The Pack Project vormgeven, een initiatief ter bevordering van jong jazztalent. De Rotterdamse drummer en componist liet elektrische jazz horen, met onder meer gitarist Jesse van Ruller, die wisselde van energie. Een opmerkelijke keuze voor een drummer waren de breed uitgesponnen soundscape-achtige vormen rond synthesizers – waarin Schilders weinig meer kon dan accentueren. Opwindend was het, wanneer het vuur door ritmiek werd opgestookt.
    Die tweestrijd komt terug op Schilders’ debuut Fabrik als bandleider, opgenomen met de projectband en zijn band in New York, zijn tweede verblijfplaats. Meer nog dan met zijn drums, etaleert Schilders zich op Fabrik als componist in diverse sferen. Weidse, transparante improvisaties met veel klankmogelijkheden op de drums staan tegenover met elektro aangezette beats. ‘Delta’ is een gruizige, bluesy uitwisseling tussen Schilders en Van Ruller.

  • ●●●●

    Henk Neven: Rêves d’Espagne

    reves

    Bariton Henk Neven zou soms in het pre-internettijdperk willen leven, ‘toen dromen nog niet konden worden gerealiseerd met de klik van een muis.’ De verzuchting wordt genoteerd bij zijn nieuwe cd Rêves d’Espagne, waar Neven samen met de uitstekende pianist Hans Eijsackers de blik richt op de dromer Don Quichot. Voor dromen heeft Neven een geschikte stem: warm en troostrijk, niet ijdel maar ingetogen, en met een kwetsbare hoogte die de intieme melancholie nog versterkt. De uitspraak van zijn Russisch, Sjostakovitsj duikt op, al even zachtmoedig als zijn Spaans. Hoe fraai daarnaast ook de Don Quichote-liederen van Ibert en Ravel, het zijn de door Arne Dørumsgaard bewerkte oude Spaanse liedjes die het hart breken. Als Neven in het 15e-eeuwse ‘Pámpano verde’ ook nog begint te neuriën, ben je compleet verloren.

  • ●●●●

    Reinbert de Leeuw & Barbara Hannigan: Socrate

    socrate

    Het kan gek lopen, bewijst Erik Satie: zo ben je als componist volstrekt vergeten, zo leiden de lp’s van een magere, shag-rokende pianist lang na je dood tot een suprise-hit en klinkt je muziek in iedere lift. Lees de hele recensie: Liftmuziek waar je bloed van gaat stollen