Popeye is maar schriel

Joop Zoetemelk zei het al: de Tour win je in bed. De renner uit Rijpwetering is misschien niet uw eerste associatie bij de aanblik van het lichaam van de 43-jarige Pascal Chukwu, die dit weekend aantreedt op het Nederlands kampioenschap bodybuilding in Schiedam. U weet waarschijnlijk ook niet precies waar u moet kijken. Naar de biceps die Popeye tot een schriele stripfiguur reduceren. Naar de buikspieren die hij zo kan aanspannen dat ze lijken op een aangebroken sixpack (vier op, twee over). Het moeten toch allemaal gewone mensenspieren zijn. Heel menselijk zijn in elk geval de littekens op Chukwu’s rechterscheenbeen. Misschien heeft hij vroeger gevoetbald en is hij een paar keer geraakt door een woeste rechtsback.

De bewegende beelden nog indrukwekkender dan de foto’s: dan verschijnen op de vreemdste plaatsen pop-up-spieren. Maar het echte werk, en daar komt Zoetemelk tevoorschijn, vindt achter de schermen plaats. In de sportschool. De gewichten waar Chukwu mee traint hebben niets van doen met het speeltje waar hij hier zo vrolijk zijn voet op zet. Als een normaal mens die trainingskolossen moet verplaatsen, belt hij een buurman. En dan nog een buurman. Chukwu niet. Die duwt, trekt, stoot, wringt en kreunt. En na afloop verschijnt die geweldige lach in zijn ogen. Die is misschien wel zijn grootste troef. Worden er ook bodybuilder-aanraaksessies georganiseerd?