Laat Prince kelder vol muziek na?

Veel muziek die Prince opnam, bracht hij nooit uit. En hij borg het veilig op onder zijn huis.

De verhalen over The Vault, de legendarische kelder waar Prince een immens aantal niet uitgebrachte nummers zou hebben opgeborgen, kwamen begin jaren negentig in de wereld. Prince voerde toen een strijd tegen zijn platenmaatschappij Warner Brothers. Een van de strijdpunten was dat de Amerikaanse popmuzikant, die donderdag dood in zijn huis annex studio werd gevonden, veel meer muziek wilde uitbrengen dan het ene album en de paar singles die de Warnerbazen jaarlijks toestonden.

Toen 1996 het contract van Warner met Prince eindelijk werd ontbonden, beloofde hij dat hij de markt zou overspoelen met zijn muziek. Inderdaad verscheen vlak na de bevrijding van zijn ‘slavencontract’ zijn drievoudige cd Emancipation. Nauwelijks een jaar later werd die gevolgd door Crystal Ball, vier cd’s met oud en nieuw materiaal. Vervolgens nam het tempo van de uitgave van nieuwe Prince-muziek af: in 1998 verscheen New Power Soul, een jaar later Rave Un2 The Joy Fantastic. Weer iets later bracht Warner The Vault... Old Friends 4 Sale. Die deed fans voor het eerst twijfelen over de inhoud van de legendarische kelder: lag daar werkelijk zoveel moois in als altijd werd beweerd of ging het slechts om een beperkt aantal mindere Prince-nummers zoals op The Vault.... stonden?

De internetactiviteiten waarmee Prince al in 1995 was begonnen, namen de twijfels niet weg. Zeker, zijn internetsite NPG-Musicclub bracht een aantal complete albums en losse nummers uit, maar dat waren er lang niet zo veel als Prince in het vooruitzicht had gesteld. Ook via zijn site Lotusflower3.com, die in 2009 in de plaats kwam van de NPG Musicclub, loste hij zijn belofte niet in om tegen betaling van 77 dollar per jaar van alles en nog wat uit zijn kelder te halen. Na een goed begin met een redelijk aantal nooit eerder vertoonde filmpjes, verschenen er maar weinig nieuwe nummers op de site. Na een ruim een jaar ging de site op zwart.

Toch bleven de geruchten over een barstensvolle kelders hardnekkig. Voor zijn boek Prince. Chaos, Disorder and Revolution uit 2011 probeerde de Britse muziekjournalist Jason Draper de precieze inhoud van The Vault te achterhalen. Het lukte hem niet, maar wel schreef hij dat hij betwijfelde of er veel van waarde in zat. Vier jaar later slaagde ook de Britse documentairemaker Mobeen Azhar er niet in om toegang te krijgen tot The Vault. Verder dan het hek rondom Prince’s muziekcomplex Paisley Park in Minneapolis kwam hij niet in zijn documentaire Hunting for the Vault (BBC 2015). Maar hij sprak wel met verschillende mensen die korte of lange tijd voor Prince hebben gewerkt. Zo vertelde Susan Rogers, die van 1983 tot 1987 als geluidstechnicus had gewerkt voor Prince: „Ik ben met The Vault begonnen. Het is een grote bankkluis, met een dikke deur, in de kelder van Paisley Park. Toen ik in ’87 vertrok, was hij al bijna vol. Rij na rij met alles wat we hebben gedaan.” Brent Fischer, een componist die vanaf 1985 orkestraties schreef voor Prince, liet weten dat zeventig procent van de muziek waaraan hij in de afgelopen dertig jaar heeft bijgedragen, niet is uitgebracht. „Er zitten veel nummers tussen met wilde blazerspartijen en experimenten met samples. Ik zou graag All My Dreams eens uitgebracht zien. Dat duurt iets van 9,5 minuten. Het is een epische reis.” Hoeveel en wat er precies in de kluis ligt, kon ook Azhar ten slotte niet achterhalen. Maar volgens Prince’s jeugdvriend Sonny Thompson, die de afgelopen 25 jaar regelmatig bas speelde voor Prince, is het veel: „Ik denk niet dat je ooit alles kunt horen. Daar moet je tien jaar voor uittrekken.”

Hoe en of Prince zijn erfenis geregeld heeft, is onbekend.