opnieuw

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Verpleegkundige Intensive Care Christien Vrielink (51, rechts) werd 21 augustus 1986 samen met medestudente Marian van Ginkel (51) gefotografeerd in ziekenhuis De Lichtenberg in Amersfoort.

„We waren op weg naar de diploma-uitreiking Verpleegkunde A. Na drie jaar opleiding, intern én fulltime, kregen we in de aula een insigne met persoonlijk nummer. De bloemen kreeg ik van Marians ouders. De keuze voor verpleging kwam laat. Als kind van twee onderwijzers – vader geschiedenis, moeder Duits – wilde ik lerares worden. Pas in mijn laatste jaar havo koos ik de verpleging. De Lichtenberg was een sprong in het diepe. Mijn schooldecaan benadrukte dat ik werkeloos zou worden. Na drie maanden theorie begon de praktijk. We maakten veel mee. Zaken van leven en dood, maar ook het betreden van een zaal vol mannen. Als verlegen meisje was dat lastig. Evaluatiegesprekken waren er niet. Je deed gewoon. Marian was een steun. Juist omdat we zo anders waren. Zij was ad rem, reageerde spontaan. Dat was ik niet gewend, dacht meer. Ik weet nog precies de reactie van mijn moeder aan de keukentafel over mijn eventuele overstap van vier vwo naar havo. „Mijn denkhoofd doet pijn van het denken,” zei ze. Typerend. Ons gezin voelde minder, dacht meer. Intellectueel lag de lat hoog. Marian was anders. Zij durfde op de voorgrond te staan, altijd die open lach. En ze stelde de juiste vragen. Vroeg mij wáárom ik iets voelde. Dat trok mij aan. Ook omdat ze zo goed luisterde. Dat vragen en luisteren is ze in onze vriendschap blijven doen. Destijds liet ik mij minder raken. Zag mezelf als iemand in een verpleegsters-uniform. Maar door alle gesprekken met Marian sta ik niet meer als uniform naast een bed, maar als mens.”