Roger Damawuzan zingt en beweegt als James Brown

Er was eens een funkateer in Lomé, de hoofdstad van het West-Afrikaanse Togo. Hij liet het land dansen in de jaren zeventig en werd vergeten. Een nieuw publiek, jonge Europese liefhebbers van obscure afromuziek, herontdekte hem: Roger Damawuzan.

Damawuzan heeft het geluk dat zijn neef Peter Solo datzelfde publiek al twee jaar lang bedient met zijn band Vaudou Game, een van de beste funkbands van het moment. In Utrecht blijkt dat Damawuzan nog steeds de moves en de stemspasmen van James Brown in huis heeft. Hij geeft zijn eigen Afrikaanse draai aan de stuwende funkgroove. Wat de combinatie met Vaudou Game zo goed maakt is dat die band de seventiesfunk naadloos laat aansluiten op de traditionele ritmes van Togolese voodoo. Zo staat het publiek minutenlang te dansen op tamelijk taaie beats, in trance gewiegd door de herhaling en de funkbas, met af en toe een geknepen „Huh!” of „Good god!” van Damawuzan.

De oude held danst in wit pak naast Solo, die zijn blote bovenlijf heeft volgehangen met schelpenkettingen. Daarachter de band van Franse muzikanten. Vaudou Game lijkt elke keer strakker te worden, maar trad de afgelopen tijd zo vaak op dat inflatie op de loer lag. Dat gevaar is geweken met Damawuzan aan boord. Snel zien, horen en dansen voor de vergetelheid weer toeslaat.