Die meisjes met hun gladde tongen

jannetjekoelewijn0

Arme man. Hij wist op zijn twaalfde al dat hij jongens leuker vond dan meisjes en heeft het nooit tegen iemand durven zeggen. En nu hij oud en der dagen zat is, durft hij het nog steeds niet. In elk geval niet tegen de mensen bij hem in het dorp. Daarom noem ik zijn naam niet en zeg ik niet waar hij woont, want hij denkt dat hij anders problemen krijgt. Maar met mij wil hij er wel over praten, omdat ik een vreemde ben. En de eerste, zegt hij, die hem in lange tijd vraagt hoe zijn leven is geweest. Hij wil ook dat ik over hem schrijf.

Hij is geboren op een boerderij, de jongste van dertien kinderen. Zijn moeder molk de koeien, met de hand, want zijn vader had het nooit geleerd. „Het Duitse systeem”, zegt hij. „In Duitsland was het gewoon dat de boerin molk en de boer in bed bleef liggen.” Zijn broers werden boerenknecht – voor 100 gulden per jaar, plus een manchesterbroek en met Driekoningen een krentenwegge – maar hij werd naar de fabriek gestuurd, en op zijn zestiende ging hij voor het eerst uit dansen.

Nou ja, niet dus, want hij bleef de hele avond aan de kant staan en kreeg het steeds benauwder. Die meisjes met hun gladde tongen, wat als ze hem de dansvloer op zouden trekken en hun lijven tegen het zijne zouden duwen? Liever ging hij op zondag klootschieten en daarna naar de kroeg.

De fabriek: laden en lossen van biervaten, veertig jaar lang, tot hij met pensioen kon. Hij had genoeg geld gespaard om een huis te kopen en hij ging weg van de boerderij, waar hij nog altijd woonde. „Die vrouw daar”, zegt hij, en hij bedoelt de vrouw van de broer die het bedrijf had overgenomen, „had er geen zin meer in dat ik daar was. Ze zei dat ze geen verplichtingen aan me had. En dat begreep ik wel.”

Ze gingen samen busreizen maken, naar het Zwarte Woud, naar Tirol en de Costa Brava

Toen kreeg hij kennis aan een andere vrijgezel, een man uit een dorp verderop. Ze gingen samen busreizen maken, naar het Zwarte Woud, naar Tirol en de Costa Brava. ’s Nachts sliepen ze samen in één bed. „Dan zagen we die meiden die ’s morgens de kamer kwamen doen wel kijken, hoor. En dan zeiden wij: er gebeurt hier helemaal niets.”

Was dat ook zo? Hij kijkt me geschrokken aan. „Twee heren die elkaar aanraken?”, zegt hij. „Nee, nee, dat mag niet. Dat kun je niet maken. Dat gaat nooit goed. En wij hadden er ook helemaal geen behoefte aan.”

Van wie mag het niet? „Van de maatschappij. Die spuugt je uit als je zulke dingen doet. Daar kun je van op aan.” Hij kijkt een poosje naar buiten. „Een kinderlokker is erger”, zegt hij dan. „Als dat uitkomt, ga je naar de gevangenis en wil niemand je meer zien, ook je familie niet.”

Bij het afscheid zegt hij dat de vrijgezel met wie hij op reis ging niet meer ziet. „Het werd te riskant”, zegt hij.