Esperanza Spalding is grillig en ongeremd

De Grammy die Esperanza Spalding in 2011 voor de neus van Justin Bieber wegkaapte als beste nieuwkomer, kreeg ze voor moderne kamerjazz. Daarna volgde Radio Music Society, boordevol funk- en hiphopinvloeden. En op haar vijfde album Emily’s D+Evolution toont de Amerikaanse bassiste en zangeres juist weer een heel ander gezicht. Haar alterego Emily mag na jaren van ‘onderdrukking’ naar buiten, met een neo-futuristische look (dreadlocks, bonte kleding en kleurige brillen). D+Evolution is experimenteler dan Spaldings eerdere werk, ze laveert tussen progrock, funk en jazzfusion. Weg is haar contrabas en de zacht zwevende scatzang. Dissonante gitaarriffs en dikke basgrooves klinken in atypische songstructuren. Ze is ongeremd in haar keuzes. Zo is een miniopera als I Want It Now taai en overambitieus. Haar creatieve zoektocht is fascinerend. De uitkomst ervan is grillig en weinig voelbaar.