Blessuretijd

‘Ik denk dat mijn lichaam het eerder doorhad dan ik”, zegt M., en spoelt een valeriaantablet weg met een slok bier. „Ik word elke ochtend wakker met stijve schouders en buikpijn. Het duurde even voordat ik aan mezelf kon toegeven waardoor dat kwam.” Ze buigt zich voorover.

„Ik ben al op zoek naar een andere woning, maar houd dat nog even voor je, hij weet nog van niets.”

„Moet je het niet eerst uitmaken?”

Ze zou niet de eerste zijn die in het geheim op Funda zit

„En waar moet ik heen dan?” Even wil ik protesteren, maar het is een terechte vraag. Hier, in de Randstad, zijn de woningen voor singles dungezaaid. Misschien is het verstandig om al op huizenjacht te gaan, als je je in de blessuretijd van een relatie bevindt. Ze zou niet de eerste zijn die in het geheim op Funda zit.

Jaren geleden woonde ik samen met iemand die met de dag vervelender werd. Ik had het enorm druk met mijn werk en kon het me niet permitteren om opeens op straat te staan. Na de zoveelste ruzie zette ik anoniem een advertentie op Marktplaats, waarin ik schreef dat ik met spoed een woning zocht, eventueel met huisgenoot om de kosten te delen. Ik vermeldde er niet bij dat ik in een afstervende relatie zat, maar het moest toch door de regels heen te lezen zijn geweest. Ik ontving tientallen noodkreten. Mensen van mijn leeftijd, die niet met hun partner braken, omdat ze nergens heen konden.

Ze woonden allemaal in dezelfde stad als ik. Als ik over straat wandelde en iemand zag lopen met een geliefde, kon ik de gedachte niet onderdrukken dat dat misschien een van mijn respondenten was. Iedere ochtend werden er, net als ik, mensen wakker naast iemand van wie ze niet meer hielden. En als je er een tijdje over nadacht, werd het allemaal nog treuriger. Er zijn dus ook mensen die geloven dat ze een goede relatie hebben, terwijl ze elk moment te horen kunnen krijgen dat het voorbij is en de ander al een nieuwe woning heeft. En al weken bezig was het vertrek te plannen.

M.’s telefoon gaat. Ze neemt fluisterend op. Ik durfde, tegen de tijd dat mijn vorige relatie ten einde liep, ook niet meer hardop te bellen. Het is vreselijk om je dakloos te voelen terwijl je nog een dak boven je hoofd hebt. Ik prijs mezelf even heel gelukkig met mijn eigen relatie. En bedenk dan dat ik niet zeker weet of ik mezelf terecht gelukkig prijs, en dat ik op het moment van schrijven vast niet de enige ben.