Suzuki met elegante Hohe Messe

Er zijn liefhebbers die zich druk maken over onze nationale Matthäus-cultus, omdat Bach immers (onder veel meer) ook nog die geweldige Latijnse Hohe Messe componeerde: meesterwerk van techniek en gevoel. In geen ander werk voel je zo krachtig Bachs godsvrucht, de extatische én de verstilde kant daarvan. En door de kracht van de emotie en het genie van de middelen ontstijgt de boodschap de religieuze context – precies als bij de Matthäus.

Desondanks is een goede uitvoering van de Hohe Messe geen frequente attractie. Dirigent Masaaki Suzuki stichtte als zeldzame Christen in 1990 een eigen Bachorkest en -koor, dat zich onderscheidt in fijnzinnige afgewerkte uitvoeringen. Zijn Hohe Messe droeg hij gisteren in het Nederlands (hij studeerde oa bij Koopman) op aan de slachtoffers van de aardbeving in Japan.

Wie zoekt naar retorische extremen, brede solisten en scherpe emoties moet niet bij Suzuki zijn. Zijn voor tweederde uit Japanners samengestelde keurcorps van 35 musici en zangers excelleerde wél in elegante klankschoonheid en een beheerste opbouw van Bachs mis (duur: ca. 2 uur). Het intieme Kyrie met smeltend duet van Joanne Lunn en Hana Blazikova verscherpte de verheerlijking van het Gloria. Swing volgde in het Et in spiritum sanctum en aangrijpend waren de baslijnen die in het Crucifixus steeds dieper zonken, om dan met een majeur slotakkoord het Et resurrexit te lanceren. Even stralend: de climaxwerking van het Confiteor voorafgaand aan het Et expecto resurrectionem. Virtuozer en brutaler uitvoeringen zijn denkbaar, hier straalden integriteit, geloof en geperfectioneerd vakmanschap.