Richard Gere als rijke narcist

Een prachtig huis, een nieuwe baan, een opeens afbetaalde lening: niets is de filantroop Franny te dol voor zijn oogappel Olivia, dochter van zijn beste vrienden, en haar nieuwe vlam Luke. Het stel voelt zich er vooral onprettig bij, want waarom doet hij dit?

De kijker weet dan al dat schuldgevoelens over een dodelijk ongeluk een rol spelen, wat een typisch Amerikaanse film over schuld en verlossing oplevert. Op zich weinig opmerkelijk, ware het niet dat Richard Gere de morfineverslaafde weldoener speelt, en Franny halverwege verandert in een verslavingsfilm, met Gere midden in de nacht wanhopig op zoek naar morfine. Tamelijk ongeloofwaardig: zo’n rijke veteraanjunkie kan zich toch wel een huisdealer veroorloven?

De 66-jarige Gere grijpt zijn kans om uit te pakken als onverzorgde elitezwerver, afkickende junkie en getormenteerde ziel: hoezo in je rol verdwijnen met klein spel? Bescheidenheid was nooit Geres forte. Echt potsierlijk wordt het nergens, want het narcisme past naadloos bij het megalomane personage dat hij speelt.