Japke-d. Het kostenplaatje, het totaalplaatje en het complete plaatje

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

Je kan je kont niet keren tegenwoordig, of er staat wel ergens een plaatje. Had je vroeger nog van die grote, grijze kranten, volgeplempt met tekst; heden ten dage staat er zelfs bij een berichtje over files een plaatje van een file. Ik noem maar een willekeurig voorbeeld hoor.

japke0

Want we hadden natuurlijk al de koopkrachtplaatjes, de inkomensplaatjes, volwassen kerels die kleurplaatjes kleuren, nieuwsprogramma’s die plaatjes draaien en laatst had zelfs het ministerie van Justitie een plaatje in een Kamerstuk gezet, godbetert.

Op kantoor is het ook al zo’n gegoochel met plaatjes. Daar worden de kleurpotloden en de breipennen geslepen voor het „complete plaatje” (dat moet worden ingekleurd); het „kostenplaatje” (dat moet worden geschetst), „het hele plaatje” (dat dan wel moet kloppen), het „integrale plaatje” (dat transparant moet zijn) en het „totaalplaatje” (het plaatje der plaatjes).

Verder moet „het personeelsplaatje” worden „rondgebreid” (daar zijn die breipennen voor); zijn er allerlei dingen die „niet in het plaatje passen” of juist wél; is er „het grotere plaatje” (UITZOOMEN!) en is er voor de grote mensen „de plaat”, zo meldde één van mijn dierbare twitteraars mij; als in: „slide 753 is de volledige kostenplaat voor het totaaloverzicht”.

Meer #jeukwoorden op Twitter via @Japked

Jongens hou eens op met die plaatjes. Is het hier een kleuterschool ofzo? Wat een nieuwlichterij ook, die beeldcultuur. Denk aan Photoshop, denk aan Tinder; denk aan Funda waar balzalen van woonkamers in het echt een postzegel blijken te zijn.

Wat ik verder altijd denk bij plaatjes: hier had ook een geopolitieke analyse over de toekomst van de EU kunnen staan. Of iemand die geen plaatje nodig heeft om iets uit te leggen, of beter nog: hier had niks kunnen staan. Ff rust, in plaats van al die organigrammen, stroomschema’s, geinige cartoons, clustermatrices of outputpiramides die niemand snapt – wat heerlijk zou dat zijn, lieve vrienden.

Ja maar een plaatje zegt meer dan 1.000 woorden, zeggen ze dan. Jongens, ik heb helemaal geen zin in 1.000 woorden, ik heb liever een alinea die alles zegt of een grotemensengesprek. Een plaatje is ook bijna altijd bedoeld om iets te verbloemen. Dan weten collega’s het niet precies, en dan laten ze een plaatje zien: let er maar eens op bij een presentatie. Dan ga ik altijd zoeken wat er achter zit, qua zoekplaatje, of dan zeg ik: ‘in de tijd dat je dit plaatje maakte, had je het ook kunnen oplossen’.

Vinden ze nooit zo leuk.

Laat ik het anders zeggen. Als je een peuter bent, leer je praten met plaatjes. Van een bank, een bed, een hondje, een banaan. Maar op kantoor moet je het toch écht zonder kunnen. Kattenplaatjes oké, maar al die andere plaatjes flikkeren we het raam uit.

Want als het licht uitgaat, de kelder onder water staat, je even je bril niet op hebt of er een faillissement aankomt, heb je niks aan een plaatje – in een plaatje kan je niet wonen. Laat ze dus, laat het los, je hebt geen plaatjes nodig, sterker nog.

Je bent zelf een plaatje.