Dixie Chicks zijn plastic en plat

De Dixie Chicks gisteren in de Heineken Music Hall in Amsterdam. De ‘chicks’ kunnen uitstekend uit de voeten met banjo, fiddle en gitaar. Foto Andreas terlaak

Het goede nieuws: de Dixie Chicks zijn in de kern een prima bluegrassbandje van drie meiden die als blikvangers van een grotere band uitstekend uit de voeten kunnen met banjo, fiddle en gitaar. Individueel kunnen ze aardig zingen maar hun samenzang pakte dinsdag in de HMH ernstig onvast uit, als onderdeel van een show die zo plastic en zo over the top was dat de muziek eronder bedolven raakte.

Wat zou het mooi zijn geweest als de Dixie Chicks hadden kunnen afrekenen met het cliché dat country de stem van rechts Amerika is. Het was tenslotte zangeres Natalie Maines die zich in 2003 bij een concert in Londen uitsprak tegen de Amerikaanse betrokkenheid bij de oorlog in Irak, en die zich hardop schaamde voor het feit dat de toenmalige president George W. Bush uit haar thuisstaat Texas kwam. Een hysterische boycot van de Dixie Chicks in zuidelijk Amerika was het gevolg. Er werden cd’s verbrand en er volgden doodsbedreigingen.

Met de nodige kleerscheuren maar met hernieuwd succes overleefden Natalie Maines, Emilie Robison en Martie McGuire de controverse. In het nummer Not Ready To Make Nice spraken ze hun verbijstering uit over de storm waar ze in terecht waren gekomen. Maar intussen voegen ze zich als ware countrysterren weer braaf in de glamour en glitter van de Amerikaanse showbizz. Alleen in openingsnummer The Long Way Around werd gehint naar het trauma: „The top of the world came crashing down.”

Alles aan de Dixie Chicks is opgeblazen tot meer dan levensgrote proporties. Als ze country spelen, is het met een jengelende fiddle en teksten over stoere cowboys. Als ze rocken, priemen drie gitaarhalzen op rij de lucht in. En als ze een ballad zingen is het met de drakerigheid van Top of the World of het druipende sentiment van Travellin’ Soldier. Covers van Lana del Rey en The White Stripes’ Seven Nation Army moesten voor diversiteit zorgen. Ze onderstreepten juist hoe stuurloos de Chicks van hun countryroots zijn afgedwaald.

In de achtergrondprojecties werden presidentskandidaten opgevoerd als clowns en kreeg Donald Trump duivelshoorntjes opgetekend. Maar in hun oogverblindende show conformeerden de Dixie Chicks zich net zo hard aan platte Amerikaanse kermismuziek als al die andere moderne countryartiesten.

De kwaliteit van hun samenzang had op een ergerlijke manier te lijden onder alle visuele poespas, compleet met een rood-wit-blauwe confettiregen die een stukje van de Amerikaanse verkiezingsgekte naar Nederland bracht.