46 jaar, en weer als stagiair aan de slag

Grijze stagiairs Senior stagiairs kunnen waardevol zijn voor bedrijven. „Zijn nuchtere kijk is een welkome aanvulling op ons jonge team.”

Jan Boerefijn (59) loopt stage bij het bedrijf van Dorit Roest (linksmidden) en Myrthe Stapper (rechtsmidden). Foto Lars van den Brink

Esmée Branbergen (46) had een leuke baan. Als accountmanager en verkoopleider bij een uitgeverij had ze veel zelfstandigheid verworven. Niemand die tijdens het werk over haar schouder meekeek. Ze haalde haar targets en omzetdoelstellingen,ondanks dat de boekenmarkt tijdens de crisis was ingestort. „Ik vond mijn werk heerlijk en was er nog goed in ook.”

Eind 2013 besloot het bedrijf drastisch te reorganiseren. Zes van de dertien werknemers, waaronder Branbergen, werden ontslagen. „Een maand lang ben ik compleet van de wereld geweest. Ik was woedend en verdrietig tegelijk. Van de een op de andere dag was ik werkloos.”

Een nieuwe baan vinden bleek lastiger dan gedacht.

Na twee jaar solliciteren waren de uitnodigingen voor een gesprek op één hand te tellen. In de hoop haar kansen op de arbeidsmarkt te vergroten ging Branbergen een opleiding online marketing doen. Om haar nieuwe kennis in de praktijk te brengen, nam ze contact op met een reclamebureau in de buurt. Tweeënhalf jaar nadat haar contract was beëindigd ging ze weer aan de slag. Als stagiaire.

„Mijn leeftijd van boven de veertig en werkverleden met verantwoordelijke functies werkten tegen me.”

De oudere stagiaire is tegenwoordig een begrip uit Hollywood: vorig jaar verscheen de film The Intern verscheen. De film vertelt het verhaal van de zeventigjarige Ben (gespeeld door Robert De Niro) die zich als pensionaris dood verveelt. Onder het nom van ‘grijs is het nieuwe groen’ wordt hij aangenomen als stagiair bij een succesvol online modebedrijf. Binnen de kortste keren weet de „oudste stagiaire ooit” zich onmisbaar te maken op de werkvloer. Hij heeft namelijk iets wat al zijn collega’s niet hebben: ervaring.

Welkome aanvulling

Dorit Roest (26) belde na het zien van de film direct met haar zakenpartner Myrthe Stapper (26). „Zoiets zou voor ons toch ideaal zijn?” Hun start-up The Influencers Movement (TIM), een website waar marketingcampanges en bloggers en vloggers met elkaar in contact komen, groeide snel. „De nuchtere kijk van een oudere stagiair was een welkome aanvulling op ons jonge team.”

Roest plaatste een opvallende vacature waarin gezocht werd naar een stagiair met minimaal één grijze haar. Jan Boerefijn (59) was een van de ruim twintig mensen die solliciteerde. Boerefijn, eigenaar van een uitzendbureau, snapte weliswaar „geen bal” van de online wereld waar TIM zich op richt, maar de advertentie sprak hem aan. „Ik vind het leuk om mijn ervaring te delen met anderen, én te leren over de online wereld.”

Tijdens het sollicitatiegesprek werd al snel duidelijk dat het klikte tussen Boerefijn en de Amsterdamse ondernemers. Het bleek het begin van een succesvolle samenwerking. ‘Stagiair’ wil de 59-jarige ondernemer zich eigenlijk niet noemen. „Dat klinkt wat minderwaardig” beaamt Roest. „Terwijl we juist veel van hem leren. Boerefijn: „De eerste keer dat ik bij The Influencers Movement op kantoor was, vroeg ik Dorit en Myrthe of ze al geregeld hadden hoe ze uit elkaar gaan. Die afspraken bleken ergens in een Word-documentje te staan. Als ervaren ondernemer weet ik dat het essentieel is om dat soort zaken officieel vast te leggen.”

Cijfers over het aantal ervaren werknemers dat stage gaat lopen zijn er niet. Al verwacht Ton Wilthagen, hoogleraar arbeidsmarkt van de Universiteit van Tilburg, dat het aantal de komende jaren zal toenemen. De werkloosheid is hoger onder vijfenveertig plussers. Ruim veertig procent van de mensen die in 2015 langer dan een jaar werkloos waren, waren ouder dan vijftig. Voor hen is het lastig om aan een nieuwe baan te komen, zeker in een andere sector. „Een stage kan uitkomst bieden om snel nieuwe competenties te leren.”

Al moeten stagiaires er volgens de hoogleraar voor waken dat ze worden ingezet als volledige kracht, zonder daarvoor salaris te ontvangen.

Boerefijn en Branbergen vragen allebei geen stagevergoeding voor hun werkzaamheden. „Voor het geld ga je dit niet doen”, zegt Branbergen. Op voorwaarde dat ze alleen werkzaamheden op het gebied van online marketing zou uitvoeren, ging ze drie dagen per week „gratis en voor niets” aan de slag.

Het werd geen succes. Branbergen realiseerde al snel dat ze in deze rol niet gelukkig zou worden. „Ik moest alles verantwoorden, tot de manier waarop ik gegevens in een Excelbestand zette aan toe.” Ze was met drieënveertig jaar een stuk ouder dan haar baas.

„Bovendien beschik ik over een bak ervaring waar je u tegen zegt.”

De rol van stagiaire maakte haar onzeker. „Nooit eerder werd er getwijfeld aan mijn adviezen”. Toen er na twee maanden niets veranderd was, legde ze haar functie neer.

Even wennen

Inge van Venrooij (33) herkent de problemen waar Branbergen tijdens haar stage tegenaan liep. Van Venrooij vervulde negen jaar een adviserende rol op de marketingafdeling van de Rabobank toen ze na een fusie vorig jaar plotseling werkloos werd. Sollicitatiebrieven leverden niets op en dus besloot Van Venrooij van strategie te veranderen. „Ik belde wat bedrijven op met de vraag of het mogelijk was om gewoon eens een dagje mee te kijken.” Een van die bedrijven stelde Van Venrooij voor een paar weken mee te draaien. Een voorstel dat dankbaar werd geaccepteerd.

Het probleem met ervaring is dat je heel snel ziet wat er beter kan. „Ik merkte dat ik continu advies wilde geven over hoe het werk efficiënter gedaan kon worden”, zegt Van Venrooij. „Af en toe moest ik oppassen dat ik niet teveel in mijn oude functie verviel.” De voormalig adviseur werd tijdens haar stage vooral ingezet voor ondersteunende taken: „de telefoon aannemen, klanten ontvangen, allerlei kleine opdrachten.” Het was even wennen, maar ze heeft zich er „geen seconde” te goed voor gevoeld. „Ik was allang blij dat ik weer bezig was.”

Haar stageperiode werd beëindigd met de belofte dat het bedrijf contact op zou nemen als er een functie vrij kwam. Vier maanden later ging de telefoon. Wat begon als een meeloopdag is uitgedraaid op een vast contract van twintig uur.

Vergroot stagelopen de kans op een baan? Wilthagen denkt van wel. „Het heeft in ieder geval meer zin dan sollicitatiebrieven sturen. Je bent direct in contact met mogelijke werkgevers. Dat is een hele andere uitgangspositie dan wanneer je werkloos thuis zit.” Anderzijds moet je ook concessies doen. “Iedere stagiaire moet flexibel zijn en willen investeren in zijn ontwikkeling” zegt Boerefijn. “Ongeacht de leeftijd.” “En het moet financieel mogelijk zijn” vult Van Venrooij aan. Ook al zit je werkloos thuis. Een stagevergoeding staat niet in verhouding tot een salaris.

Branbergen heeft, ondanks het vroegtijdige einde, geen seconde spijt gehad van haar keuze om stage te lopen. „Alle kennis en ervaring opzij zetten om weer op nul te beginnen bleek voor mij gewoon een stap te ver.” Na haar stage stortte ze zich op het zelfstandig ondernemerschap. „De tijd dat ik alles maar pikte van mijn leidinggevende en moest racen om mijn kind op tijd van de naschoolse opvang te halen, is voorbij”. Ze is inmiddels eigenaar van een online marketingbureau en blogwebsite voor moeders. „Stage was een goede ervaring. Voor zolang het duurde.”