Blarg, supersoaker: laat maar

Ben je een game-hatende technofoob als je jonge kinderen niet naar rommel zoals Ratchet & Clank laat kijken of de bijbehorende PlayStation-game ontzegt? Moet je accepteren dat kinderen op basisschoolleeftijd continu intergalactische oorlogen uitvechten? Is dat de enige uitdaging, de enige plot die universeel (en daardoor commercieel) aanspreekt?

Ratchet en Clank zijn twee schattige underdogs, een vosachtig wezentje en een R2-D2-achtig robotje, die elkaar in deze animatiefilm voor het eerst ontmoeten in de strijd tegen megaschurk Captain Drek. Ook de Galactic Rangers, het superheldenteam waarbij Ratchet zich aansluit, worden geïntroduceerd. Vechten dus. Met supersonische wapens die aan opgepimpte supersoakers doen denken.

Dat wapenarsenaal is het handelsmerk van de games. Door een hyperactieve combinatie van buddyfilm, komedie en superheldenspoof vergeet je hoe dodelijk ze zijn. Maar ja, de slachtoffers zijn dan ook spuuglelijke ‘Blarg’ die net zo lekker exploderen als hun naam suggereert. Bovendien zijn hun wapens nog groter. Zo’n film dus.