Op Roadburn hebben acts een verhaal

drie tips

De gemene deler voor de uiteenlopende muziek op festival Roadburn lijkt dat alle acts een verhaal te vertellen hebben. Soms tekstueel, soms alleen muzikaal. Niet zo gek dus dat een handvol bands een compleet album speelde. Al was dat vooral interessant voor fans van die albums. Het meest geslaagd waren twee bands die daarbij ook ander werk uitvoerden. Het IJslandse Misþyrming, de beloftevolle, jonge artists in residence dit jaar, liet in meerdere sets horen hoe intens en aanstekelijk black metal kan klinken.

Verpletterend waren de twee shows van Converge uit Boston, die donderdag hun woeste doorbraak-album Jane Doe (2001) over het publiek uitstortten en op zaterdag ingetogener werk speelden met gastmuzikanten Stephen Brodsky (van Cave In) Steve von Till (Neurosis) en Chelsea Wolfe. Een gouden greep. Wolfe’s spookachtige stem paste perfect bij de pure, emotionele songs die Converge voor de gelegenheid speelde, soms in half tempo. Wie wist vooraf dat zo’n heftige hardcoreband het weergaloze hoogtepunt voor diepgevoelde muziek zou vormen?

Mooi om te zien was hoe goed de Nederlandse bands het deden. Death Alley, Terzij de Horde, Dool en Herder gaven sterke concerten. Een minpuntje was de drukte. Roadburn is een origineel metalfestival, maar het moet opletten dat het niet meer bezoekers toelaat dan de ruimte aankan.