Muziek die alle kanten opspringt, net als de muzikanten zelf

De nieuwe Amsterdamse band Indian Askin schiet allerlei kanten op. Zowel letterlijk als in hun muziek. Op het toneel, zaterdagavond in het Amsterdamse Bitterzoet, sprong zanger/gitarist Chino Ayala verschillende keren tussen het publiek en speelde daar zijn gitaarsolo’s, terwijl keyboardspeler Bart van der Elst op zijn kruk klom om op de toetsen te dansen.

Het was een feestelijke avond, in een uitverkochte zaal, op de dag dat de debuut-cd van het kwartet verscheen. Op dit Sea of Ethanol laat de groep een eigen geluid horen, en een voorkeur voor liedjes met meerdere hoofdstukken. De nummers klinken aantrekkelijk, alsof ze in een kelder zijn opgenomen, met duistere galm over de nu eens lyrisch akoestische dan weer hakkerig elektrische gitaar. Een zweverig keyboard geeft een desoriënterend effect, terwijl de bas juist solide klinkt. De nummers zwenken van hier naar daar, met niet altijd een duidelijke richting. Het gestroomlijnde Really Wanna Tell You is een hoogtepunt. In K-Hole of Better One blijft de melodie achter.

In Bitterzoet kreeg bijna ieder nummer een uitgesponnen instrumentaal intermezzo. Soms te lang, soms klopte het gitaarbombardement, ondersteund door de melodieuze baspartijen van bassiste Jasja J. Offermans, met de bezwerende stijl van het liedje.