Gevallen aap

De klok heeft middernacht geslagen, u luistert naar Meniscus & Co, de onvolprezen radiorubriek waar sportwaarheden met niet aflatende ernst worden gescheiden van sportonwaarheden. Vannacht is te gast in onze ranzige plattelandsstudio niemand minder dan Lance Armstrong.

Welkom Lance, fijn dat u tijd voor ons wilde vrijmaken.

„Ik heb toch tijd zat.”

Wat kan ik voor u inschenken?

„Zullen we samen aan de whisky gaan?”

Een voortreffelijk idee, Lance. De delirische sportwerkelijkheid valt alleen met een delirium te bestrijden. Een paar ijsklonten erbij?

„Niet noodzakelijk.”

Lance, het afgelopen weekend dook er een journalistiek onderzoek op waaruit kon worden afgeleid dat de zogenaamde ‘mechanische doping’ in het profpeloton eerder feit is dan fictie. Kortom, de elektronische trapondersteuning op de fiets is niet meer alleen weggelegd voor de fysiek zwakkere benen in de samenleving, maar is er ook voor de van nature sublieme benen van de profwielrenner.

„Het is natuurlijk aan de wielrenner in kwestie te beslissen of de benen nog iets waard zijn. Ik heb lang tussen wielrenners geleefd en durf te stellen dat de krankzinnigheid van wielrenners niet in hun hoofd maar in hun benen zit.”

Hoe bedoelt u dat?

„Heel simpel, hun benen nemen de wereld waar. En op basis daarvan verlangen de benen naar meer dan wat er in het vat zit. Wielerwedstrijden horen naar mijn diepste inzicht ook niet op een sportkanaal te worden uitgezonden, maar als natuurdocumentaire bij de BBC.”

U was toentertijd liever als hoofdpersoon in een natuurdocumentaire van de BBC de wereld over gegaan dan als het ultieme symbool van sportbedrog?

„Als gevallen aap had ik in elk geval meer geschitterd dan als gevallen sportster.”

De verborgen elektronische motortjes, ingenieus ingebouwd in de moderne carbonframes, intrigeren me. Ze worden steeds kleiner en ook steeds moeilijker te detecteren.

„Laat ik duidelijk zijn over dit soort bedrog. Het is een vorm van luiheid. Wij in onze tijd moesten nog heel hard trainen voordat de dope zijn beslag kreeg. De mensen pikten geen bedrog maar mijn generatie drogeerde zich op werkelijk alle mogelijke manieren vanuit een meer ideële hoek: wat werkte voor een wielrenner was goed voor de hele wereld.”

Er klinkt een onbehoorlijke arrogantie uit deze woorden: wielrenners zouden weten wat goed is voor deze wereld.

„Maar voor een elektromotor zouden we onze neus hebben opgehaald.”

Lance, de elektromotor was in jouw tijd ook al beschikbaar, zij het in een halfwas versie. Zeg eens eerlijk, heb je er gebruik van gemaakt?

„Ik heb in de loop van de tijd ongelooflijk veel verteld over mijn medische escapades. Ik heb desolate landschappen geschilderd in Chinese penseelstreken. Ik heb mezelf moreel uitgehold bij Oprah. Ik ben een nobody in de sportgeschiedenis. Maar ik was beter dan de elektromotor. Vat het op hoe je wil.”